Met ‘Waltzing Matilda’ in de sporen van dinosauriërs

Op dag twee van de tour gaat de wekker ook al weer vroeg. We gaan op tijd op pad en reizen van Hughenden naar Boulia door Banjo Paterson’s Waltzing Matilda Country.

We stoppen in Winton, waar we naar een museum over ‘Waltzing Matilda’ kunnen. Dat populaire Australische volksliedje werd in 1895 door Banjo Paterson, die al eens eerder op mijn blog voorbij kwam, geschreven.

Voor Australiërs is het meer dan zomaar een liedje, het wordt namelijk ook wel gezien als het onofficiële nationale volkslied van Australië.

Hoewel we niet heel veel tijd hebben, bezoek ik toch het museum. Het blijkt wel een leuk museum te zijn. Natuurlijk vind je er het een en ander over ‘Waltzing Matilda’.

De scrapbookspread die ik maakte van mijn bezoek aan het museum.

Maar er is meer. Rekwisieten brengen ons naar ver vervlogen tijden.

Met name de ‘pluggenkast’ met snoertjes trekt mijn aandacht. Hier wordt getoond hoe vroeger telefoons met elkaar verbonden werden. Dit is wat mijn oma vroeger deed! Opa was postkantoorhouder en oma’s baantje was het verbinden van telefoongesprekken. Bijzonder!

In een andere ruimte is iets terug te vinden over het ontstaan van Qantas. Die luchtvaartmaatschappij heeft namelijk haar oorsprong in Winton.

Ook heeft het museum nog iets over de voetafdrukken van dinosauriërs. Die afdrukken schijnen in dit afgelegen deel van Australië nog steeds gevonden te kunnen worden.

Als wij verder rijden door het prachtige landschap van het westelijke deel van Queensland kan ik me heel goed indenken dat hier nog sporen van dinosauriërs terug te vinden zijn.

Dit landschap is voor mij het echte Australië!!!

  

  

Tussendoor hebben we een bbq-lunch, zomaar ergens in ‘the middle of nowhere’. En dat smaakt goed.

Na nog meer kilometers door het prachtige landschap stoppen we bij een boerderij voor een zogenaamde ‘farm-stay’; we overnachten op een boerderij.

Bij de boerderij waar we overnachten.

’s Avonds zitten we met z’n allen rond een kampvuur.

Heel gezellig, maar echt laat maken we het niet. Morgen gaat de wekker namelijk weer vroeg…

Wandelaars over de Via Gladiola en wandelaars over de Waalbrug

Vandaag zullen weer heel wat wandelaars over de Via Gladiola lopen. De Nijmeegse Vierdaagse zit er deze mensen weer op.

Tien jaar geleden vond die vierdaagse ook plaats. Het onderstaande artikel met prachtige foto stond destijds na de eerste dag in de krant. 

En wat ik met de Nijmeegse Vierdaagse heb, heb je afgelopen maandagmiddag kunnen lezen op dit blog.

Als je dat blogbericht gemist hebt, klik dan hier. Dan beland je alsnog op dat blogbericht.

De pub is zo klein dat ik hem pas bij het wegrijden zie

De wekker gaat al vroeg, want ik ga op tour. In drie dagen zal ik van Cairns naar Alice Springs reizen.

Die eerste dag van de tour rijden we via de Atherton Tablelands in westelijke richting. De eerste stop die we maken is bij de Millstream Falls; een mooie waterval.

Millstream Falls

De lunch gebruiken we bij een kleine pub/roadhouse in ‘the middle of nowhere’. De sandwiches smaken erg goed. En die kleine pub? Die is zo klein dat ik hem pas zie als we wegrijden.

Onderweg zien we koeien en mooie landschappen. Ook stoppen we bij een kloof en werpen we een blik naar beneden.

Nadat het landschap steeds minder bomen krijgt, komen we in Hughenden aan voor de overnachting. Een overnachting in een pub.

Tijdens die ‘pub stay’ deel ik de kamer met Alex (een Engelse), Marie (een Deense) en Sylvia (een Duitse). Vooral met die laatste trek ik veel op.

Morgen gaat de tour verder. Lees je ook weer mee? 

De koeien in dit deel van Australië zien er anders uit dan die in Nederland.

Het zal je ondertussen niet ontgaan zijn dat er reclame voor bol.com op dit blog staat. Niet zomaar. Als je via een van die linken bestelt bij bol.com steun je daar dit blog mee. Voor mij een manier om dit blog in de lucht te kunnen houden en jou kost het niets extra.

Wist je trouwens dat je bij bol.com een cadeaubon ter waarde van 10 Euro cadeau kunt krijgen.

Klik hier voor meer informatie over die actie.

Mijn didgeridoo moet mee op reis

Die ochtend moet ik binnen de jeugdherberg van kamer wisselen. Daarvoor moet ik een aantal keer naar de receptie en tijdens één van die keren hoor ik dat het een public holiday is in Cairns.

Zodra ik m’n spullen naar die andere kamer gebracht heb, ga ik dan ook kijken of het postkantoor open is. Helaas is het gesloten. Het gevolg; ik moet mijn didgeridoo, drie boeken, twee dagboeken en zo’n 400 foto’s meenemen naar hartje Australië. De volgende dag zal ik namelijk al vroeg met een tour die kant op gaan.

Ook mijn plan om de basis van de Royal Flying Doctors Service, de echte Flying Doctors, van Cairns te bezoeken valt in het water, want ook zij zijn gesloten.

Gelukkig zijn de winkels in Cairns wel open en kan ik nog wel een paar boodschappen doen.

Ik schaf een cowboyhoed aan. Tijdens de tours die ik ga maken, wordt aangeraden om een hoed met brede rand mee te nemen. Ik was al van plan om zo’n hoed te kopen als souvenir. Nu kan die hoed meteen dienst doen.

Meer over mijn belevenissen in het ‘Red Centre’ van Australië lees je binnenkort op mijn blog. Stay tuned!

Ik met de cowboyhoed.

Herhaling van een dag eerder, een second opinion en bubbeltjesplastic om mijn didgeridoo

De ochtend is een herhaling van een dag eerder. Al valt het dit keer met het verdriet wel mee. Desondanks ga ik, nadat ik de was gedaan heb, terug naar de dokter.

Wat ik al hoopte was het geval; de dokter die ik twee dagen eerder had, was er niet. Een andere dokter luistert naar mijn verhaal. Aan hem blijk ik veel meer te hebben. De antibiotica mag ik laten staan. En de pilletjes die hij me geeft, doen me al snel een stuk beter voelen.

Blij met m’n second opinion verlaat ik de dokterspraktijk!

Verder maak ik wat foto’s zodat het fotorolletje vol is en ik het kan laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen die foto’s mooi mee in het pakketje dat ik naar huis wil sturen. Dat pakketje maak ik ook zo goed als klaar.

Omdat ik niet de rest van de reis mijn zelfgemaakte didgeridoo mee wil slepen, het is tenslotte best wel een groot ding, moet ook die didgeridoo meegestuurd worden. Ik koop bubbeltjesplastic en pak de didgeridoo goed in.

Het pakketje zet ik klaar om de volgende dag naar het postkantoor te brengen.

De rest van de dag lees ik erg veel. Ik ben verslingerd geraakt aan een boek over een gezin op een ‘cattle station’ in de afgelegen Outback van Australië. Dat boek lees ik die avond uit.

Ik moet m’n best doen om niet in tranen uit te barsten

Die ochtend is niet echt één van m’n beste ochtenden.

Ik ben op tijd wakker en lig heerlijk te lezen. Tot zover niets aan de hand.

Maar als ik later naar de wc ga, blijk ik aan de diaree te zijn. Eén van de bijverschijnselen van de antibiotica die ik slik.

Er staat in de bijsluiter dat je bij ernstige diaree naar de dokter moet. Zo erg is het nu ook weer niet en zolang het ook niet erger wordt, ga ik niet naar de dokter. Ik vond dat ik toch niet zo veel aan hem had.

Maar die diaree is nog niet alles, ik voel me namelijk ook heel verdrietig. Tijdens het eten moet ik echt m’n best doen om niet in tranen uit te barsten. Ik kan met al die mensen om me heen niet huilen. In een jeugdherberg heb je vaak geen plaatsje voor jezelf waar je lekker een potje kunt janken.

Volgens mij zitten er nog tranen om het overleiden van oma. Eigenlijk zou ik eens flink om haar moeten gaan huilen. Dat gevoel had ik maanden eerder ook al; het gevoel dat ik m’n ergste verdriet om oma nog kwijt moet. Ik dacht dat komt wel als Marjolein er is. Maar nee, het kwam niet echt. Ja, we hebben wel even wat tranen laten vloeien op de boot in de Milford Sound, maar dat was niet genoeg. Ook toen hadden we niet echt een plek voor onszelf om eens goed te huilen.

Daarna heb ik ook niet echt m’n tranen kunnen laten vloeien. Nou ja, die ene keer met mam aan de telefoon (toen Marjolein bijna vertrok). Maar ook toen heb ik wat tranen ingehouden. Een gedeelte van mijn klachten zouden wel eens daar vandaan kunnen komen; opgekropt verdriet om oma.

Hoewel ik het wel moeilijk heb, denk ik dat ik het pas echt moeilijk zal hebben als ik weer terug ben. Want dan ga ik oma pas echt missen.

Maar gelukkig hebben we tante Matje nog, ook al is ze niet helemaal een echte oma. Ze is echt één van de trouwste mensen; van haar krijg ik hier in Australië brieven en mailtjes. Toen ik haar een dag eerder belde, was ze blij verrast.

Als je haar belt, neemt ze op en als je dan je naam noemt gaat het als volgt: “Oh Marianne….., hee Marìanne!!! Wat leuk dat je belt!”

Het dringt in eerste instantie niet meteen helemaal tot haar door dat ik het ben, maar als ze het door heeft (“hee Marìanne”), dan is ze altijd heel blij.

Ondertussen schrijf ik, daar in de jeugdherberg in Cairns, in mijn reisdagboek. Ik schrijf heel wat bladzijden vol; belevenissen, maar ook gedachten en gevoelens. Die lees je nu deels met me mee.

M’n ‘mood’ is inmiddels beter geworden. Het van me af schrijven, met tranen in m’n ogen en een snotneus, en het versieren van m’n dagboek werkt therapeutisch. Lekker!

Ik voel me weer een stuk beter!

Het station in Cairns

Luisteren naar ‘Telling Stories’ tijdens het trainen voor de 4-daagse

Eerder schreef ik al dat ik met zo veel plezier het concert van Pavarotti & friends heb gekeken. Ik schaf de CD aan en luister die cd vaak, ook als ik in de zomer van 2001 train voor de Nijmeegse Vierdaagse.

Bij het terug luisteren van de cassettebandjes die ik maakte voor m’n reis naar Australië moet ik bij de nummers van die cd, waaronder het prachtige ‘Telling Stories’ van Tracy Chapman, dan ook denken aan het trainen voor de Vierdaagse en zie ik mezelf wandelen van het station op weg naar huis.

Die Vierdaagse loop ik in juli 2001 samen met Orange en M. Voor ons alle drie is het de eerste keer dat we er aan meedoen. Het is zwaar maar ik loop hem uit! In de jaren daarna loop ik hem nog twee keer uit.

Uit een scrapbookje dat ik maakte over de 4-daagse.