Painted Desert Serenade en het uitzicht op een stad

Zoals de trouwe volgers van mijn blog ondertussen gewend zijn, staat er elke maandagmiddag een nummer dat ik destijds mee nam naar Australië op een cassettebandje op mijn blog.

Eerder kwam Joshua Kadison al een paar keer voorbij op mijn blog. Ook vandaag is bij weer aan de beurt. Dit keer met Painted Desert Serenade; een mooi nummer!

Wederom moet ik bij dit nummer terugdenken aan de tijd dat ik op kamers zat in Amsterdam. Ik zie m’n kamer weer voor me en dan vooral het grote raam met, vanaf de tiende verdieping, een prachtig uitzicht. Zeker ook als ’s avonds de lichten van de stad aan gingen…

Helaas geen Vic achter de toog

Met zo’n 5 graden in de cabin is het wederom niet warm. Die nacht slaap ik dan ook niet echt lekker.

We ontbijten, checken uit, bezoeken het visitors centre, gaan naar het Aboriginal centrum en winkelen nog wat in het ‘centrum’ van Halls Gap.

Ter ere van paps verjaardag eten we een heerlijke caramel slice.

Vervolgens laten we Halls Gap voor wat het is en gaan we weer op pad.

We bekijken nog een Aboriginal schildering op een rotspartij en maken daar in de buurt nog een wandeling. Kleine kangoeroes springen ondertussen voorbij.

Daarna toch echt richting Minyip. Met Orange en Sander was ik eerder ook al in dat plaatsje dat als decor voor onze favoriete televisieserie diende. Maar ook met Marleen ga ik op ‘Flying Doctors’-pelgrimage.

Onderweg doen we nog wat boodschappen in Stawell om vervolgens via Rupanyup verder te gaan. Ik wil graag langs dat laatste plaatsje, omdat daar al borden met de tekst ‘Minyip – Coopers Crossing – home of the Flying Doctors’ staan.

Daarover had ik niets tegen Marleen gezegd. Als we dan plotseling voor die borden staan, is dat een leuke verrassing voor haar.

Natuurlijk kunnen we het niet nalaten een aantal foto’s te maken.

Bij binnenkomst in Minyip staan ook bordjes en ook daar volgt een fotosessie.

Ook in ‘the Crossing’ zetten we allerlei gebouwen op de foto.

En vanzelfsprekend verblijven we ook in de pub. Die pub is weer in andere handen. Maar voor Kayla en Dennis heeft er ook nog een ander in gezeten. Het is ook eigenlijk niet veel meer. Voor een nacht betalen we maar 10 Australische dollar.

Het eten blijkt er ook niet duur te zijn. In de dining room, waar foto’s van onze geliefde serie aan de wand hangen, dineren we bij het haardvuur. Het smaakt goed.

’s Avonds bel ik nog naar huis; even pap feliciteren met z’n 60^e verjaardag! De Australische cowboyhoed die ik gestuurd heb, is goed in de smaak gevallen.

Verder spreek ik nog wat andere familieleden. Fijn het thuisfront even gesproken te hebben!

We gaan de pub weer in. Helaas geen Vic achter de toog.

De eigenaar laat ons wat foto’s en andere memorabilia van de Flying Doctors zien.

We luisteren naar zijn verhalen…

Ook dit keer smaakt het goed

Echt lekker slaap ik die nacht niet. Het waait en regent buiten en in de caravan is het koud.

’s Ochtends moet ik dan ook echt doorwarmen onder een warme douche.

Na ons ontbijtje en het inpakken van de bagage gaan we weer op pad.

Al snel rijden we in de Grampians. Voordat Marleen en ik op zoek gaan naar accommodatie, bekijken we eerst nog het een ander in dat natuurgebied.

Eerst gaan we naar de McKenzie Falls. Die had ik eerder al gezien, maar het is weer erg mooi. Gelukkig knapt ondertussen het weer ook wat op. Die ochtend hebben we namelijk veel regen gehad.

Vlakbij de McKenzie Falls zijn de Broken Falls. Die had ik destijds niet gezien; nu wel. Ook die waterval is mooi.

Na de watervallen gaan Marleen en ik nog naar Reid’s Lookout en de Balconies. Je hebt daar onder andere de Jaws; een rots in de vorm van een kaak.

Met Orange en Maureen ben ik daar ook al geweest.

Vervolgens gaan we naar Halls Gap. Daar zoeken we naar accommodatie en vinden we uiteindelijk een cabin.

We kunnen koken in die cabin, maar met Orange heb ik in Halls Gap destijds ergens voor 10 dollar gegeten. Samen met Marleen ga ik daar ook heen.

Het drie gangen menu bestaat dit keer uit een carrot & ginger soep, hamsteak met patat en salade en fruit als dessert.

Ook dit keer smaakt het goed.

De ‘top soil’ waait weg

’s Ochtends brengt Coby ons naar de autoverhuurmaatschappij om de huurauto op te halen; een nieuwe (7 maanden) blauwe Nissan Pulsar.

Achter Coby aan rijden we naar hun huis.

Daar oefenen we nog wat met de auto. Voor mij is het allemaal nog wel bekend, maar voor Marleen is het links rijden en het rijden met een automaat even wennen.

We laden de bagage in, drinken nog wat thee en gaan dan echt op pad.

De eerste stop is Hahndorf, een gezellig plaatsje met Duitse invloeden. Naast de talloze leuke winkeltjes is er ook een Nederlands winkeltje. We kijken er even rond, maar kopen er geen Hollandse dingen. Bij Coby hebben we immers nog hagelslag gehad.

We gaan verder.

Het weer is niet echt super; het waait erg hard. De ‘top soil’, het bovenste laagje aarde, waait van het land. Dat ziet er raar uit. De lucht is grauw, behalve als je naar boven kijkt.

Het is overigens heel slecht voor de gewassen als de ‘top soil’ wegwaait.

Als we bij Bordertown aankomen, begint het al snel donker te worden. We gaan dus maar op zoek naar onderdak. Voor 25 Australische dollar huren we voor een nachtje een caravan op een caravanpark.

De caravan is erg basic en dat is de keuken op het caravanpark ook. Maar we redden ons er mee.

Ik pleeg nog wat telefoontjes, we drinken thee en schrijven in onze dagboekjes. En dan kruipen we in onze slaapzakken.

Morgen is er weer een dag…

Marleen tekent de stamboom van het Koninklijk huis uit

De vorige avond was ik al druk bezig met het uitzoeken van de vele foto’s die ik gemaakt heb, daar ga ik die ochtend mee door.

Ondertussen tekent Marleen de hele stamboom van het Nederlandse koningshuis uit. Het is de bedoeling dat we die avond een band van het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima gaan bekijken. Coby wil graag weten wie wie is en dan heeft ze aan Marleen, een echte Koninklijkhuis kenner en –liefhebber, een goede.

Morgen zullen we verder reizen. En dus zien we twee van de drie dochters van Coby nog een laatste keertje; de ene dochter bezoeken we bij haar thuis en de ander komt langs met man en kind. Leuk ze nog even te zien!

Coby kookt die avond een uitgebreide maaltijd voor ons; ons ‘afscheidsdiner’. Het smaakt erg goed!

Later op de avond nemen we plaats voor de televisie. Voordat we naar hèt huwelijk gaan kijken, wil Don nog graag een wedstrijd Australian Football zien. Marleen en ik missen het grootste deel van die wedstrijd, maar als we uiteindelijk toch gaan kijken, blijkt het leuker en spannender te zijn dan we verwachten. En dus blijven we kijken.

Daarna is het tijd voor de band met het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima. Eindelijk zie ik dan beelden van hèt huwelijk. Het ziet er prachtig uit!

En dan is het de hoogste tijd om naar bed te gaan. Morgen zullen we Don en Coby verlaten en per huurauto verder reizen. Waar we naar toe gaan, lees je morgen. Stay tuned!

Op zoek naar een auto

Marleen en ik willen een auto huren om daarmee verder te reizen en dus gaan we op autojacht. We gaan eerst bij wat verhuurmaatschappijen in het centrum van Adelaide langs.

Na de lunch, wat boodschappen en het ophalen van mijn foto’s gaan we ’s middags naar een aantal autoverhuurmaatschappijen buiten het centrum.

Uiteindelijk besluiten we toch voor het aanbod van Thriffty te gaan. Zo dat is geregeld!

Het plan was eigenlijk om nog een bezoekje aan het strand bij Glenelg te brengen, maar daarvoor hebben we niet genoeg tijd.

Voor een bezoekje aan de Central Markets hebben we nog wel wat tijd. We kijken er rond bij de verschillende stalletjes met onder andere souvenirs, groente, fruit en ander etenswaar.

Aan het eind van de middag nemen we de bus terug naar Don en Coby.

Daar zoek ik de rest van de avond de foto’s die ik opgehaald heb, zo’n 14 rolletjes, uit.

Gratis rondleiding in het museum

Na ’s nachts heerlijk geslapen te hebben en met het ontbijt achter de kiezen gaan Marleen en ik met de bus naar het centrum van Adelaide.

Bij het South Australian Museum wordt een gratis rondleiding gegeven en daar hebben wij wel oren naar. En dus gaan we naar dat museum.

De gids vertelt vanalles. Met name de verhalen over Mawson, een man die op ontdekkingstocht is geweest naar Antarctica, vind ik interessant.

Hoewel de gids best snel door het museum gaat, vind ik de rondleiding leuk.

Na ons bezoek aan het South Australian Museum breng ik mijn fotorolletjes weg om ze te laten ontwikkelen.

De rest van de dag winkelen we wat en gaan we e-mailen.

Voor dat we het weten, is het alweer tijd om de bus terug naar het huis van Don en Coby te nemen.

Daar heeft Coby weer heerlijk gekookt.

De rest van de avond kijken we televisie met Don.

Adelaide