Ondertussen ongerustheid in Nederland

Terwijl mam en ik nietsvermoedend op één oor liggen in Bali, zit Marjolein na een week hard werken, 12 oktober viel 10 jaar geleden op een zaterdag, ontspannen naar een aflevering van ‘Commissaris Rex’ te kijken. Ook nietsvermoedend!

Dan gaat bij haar de telefoon. Marleen en Orange aan de lijn. (Marleen is inmiddels ook weer thuis uit Australië en Orange logeert een weekendje bij haar). Ze hebben op het journaal gehoord dat er explosies zijn geweest op Bali en informeren bezorgd naar mam en mij.

Marjolein kan ze niets vertellen en gaat zelf op zoek naar antwoorden. Ze kijkt op teletekst, waar ze leest dat er in Kuta twee explosies zijn geweest. Ook leest ze dat er een derde explosie in Denpassar is geweest. Ze gaat naar pap om daar te achterhalen waar mam en ik verblijven.

Mam heeft wel een telefoon- en faxnummer achtergelaten, maar heeft het adres meegenomen op reis. Pap en Marjolein weten eigenlijk niet in welke plaats we verblijven. Dat het Denpassar niet is weet Marjolein nog wel, maar verder zijn ze in het ongewisse.

Marjolein belt nog naar de kennissen die ons het hotel hadden aanbevolen om bij hen het adres te achterhalen, maar ze krijgt daar geen gehoor.

Pap en Marjolein besluiten een fax te sturen naar ons hotel. In die fax de vraag of alles goed met ons gaat en of we ze willen bellen…

Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart

12 Oktober 2002, onze laatste dag in Kuta. Het is die dag heet op Bali. We brengen de ochtend door met schilderen (mam) en lezen (ik) op ons balkonnetje.

Na een verfrissende duik in het zwembad gaan we nog wat shoppen in ‘ons’ straatje; het straatje achter het hotel. De winkeliers daar willen zo graag wat verkopen. Het “special price” en “kijken, kijken en niet kopen” hoor je overal. Dat maakt het ontspannen rondkijken naar wat de winkeltjes te koop aanbieden er niet makkelijker op. Ze hoeven maar een glimp van je op te vangen en je wordt al toegeroepen.

Maar we willen voor deze en gene toch iets meenemen en dus zullen we even moeten winkelen. Het afdingen, iets wat op Bali gebruikelijk is, gaat ons dan al iets beter af.

We kopen onder andere sarongs voor vriendinnen en voor onszelf kussenhoesjes en wat kleren. Mam koopt zelfs nog gordijnen.

Voldaan komen we met onze aankopen terug op de hotelkamer.

Voor de laatste keer gaan we zwemmen in het zwembad. Een muziekje op de achtergrond. (Dat ‘Yesterday’ van the Beatles door de luidsprekers klonk, is me erg bijgebleven. Wat heb ik daar nog vaak aan teruggedacht…)

Daarna genieten we weer samen met Erik, Willeke en Paatje van de zonsondergang.

Het is een beetje bewolkt boven de horizon. Daardoor kunnen we de zon niet echt in de zee zien zakken. Desondanks is het toch prachtig. Die kleuren! Net een impressionistisch schilderij van Monet, aldus mam.

Voor de laatste keer eten we samen met Erik, Willeke en Paatje in het restaurant van het hotel. Het is weer erg lekker.

Ook is er livemuziek. Gezellig hoor!

Toch gaan we naar onze kamer om onze tassen in te pakken.

Terwijl we aan het inpakken zijn, gaat plotseling het licht uit. De ramen trillen in de sponningen en het is alsof er een grote groep mensen over het balkon rent.

Als ik naar de badkamer ga, komt er eerst alleen maar heet water uit de kraan. Later komt er helemaal geen water meer uit de kraan. Het water in de toiletpot kookt en ziet zwart.

We zoeken hotelmanager Robby op om het toch maar even te melden. Hij vertelt ons dat er een explosie geweest is. Hoe of wat vertelt hij verder niet; hij weet op dat moment wellicht ook niet meer dan dat.

Met het idee dat er sprake is geweest van een explosie bij een elektriciteitshuisje of zo iets, gaan mam en ik, nadat de tassen helemaal gepakt zijn, nietsvermoedend naar bed……

Zonsondergang met pinda’s

Mam en ik ontbijten, zwemmen, zitten op het balkon en maken foto’s van een lotusbloem. Die lotusbloem stond eerst nog in knop, nu staat hij in volle bloei. Prachtig!

 Later lopen we over het strand naar het centrum van Kuta. We gaan daar nog wat winkelen. Voor het thuisfront willen we nog wat cadeautjes kopen, maar het shoppen op Bali vinden wij helemaal niet zo prettig. De mensen kijken je zo aan! Ze roepen steeds ‘special price’.

Bovendien is het die dag heel erg heet. We nemen dan ook een taxi terug naar het hotel.

Daar nestelen we ons weer op het balkon; ik met een boek, mam met haar verfdoosje.

Mam schildert kleine vierkantjes met palmbomen en de zee. Ze was van plan om die aquarelletjes op kaarten te plakken en ze dan naar deze en gene te sturen. (Of ze dat ook gedaan heeft, weet ik niet zeker. Een en ander liep ook zo anders).

Na een duik in het zwembad drinken mam en ik thee en koffie op ons balkon. Als we nauwelijks de thee en koffie op hebben, vragen Erik, Willeke en Paatje of we mee gaan naar het strand om daar naar de zonsondergang te kijken.

We gaan direct mee. Het is half zes. De zon gaat vroeg onder.

We steken de straat over, lopen het strand op en zoeken een plekje op het warme zand.

Er hangt een aparte, lome sfeer op het strand. Een groepje is aan het voetballen, er zwemmen wat mensen in zee en vissers maken hun bootje klaar om uit te varen.

De lucht met ondergaande zon boven de zee is prachtig. Wat zitten we daar mooi met z’n vijven!

Er komt nog een pindaverkoper langs met bosjes pinda’s. Erik trakteert ons elk op een bosje pinda’s. Heerlijk zijn ze.

Nadat de zon ondergegaan is, blijven we nog even zitten. Het wordt echter al snel donker en dan gaan we toch maar terug naar het hotel.

Daar eten we weer gezellig met onze drie vrienden. We hebben een bijzonder gerecht; waterspinazie uit de wok met vlees, saus en rijst. Het wordt ter plekke aan onze tafel gewokt!

Toe hebben we een soort gelatinepudding en meloen. Het smaakt goed!!!

Morgen meer Bali!

Stay tuned!!!

Doerian; een verboden vrucht?

Na het zwemmen en ontbijten gaan we samen met Paatje, Willeke en Erik op pad. Eerst shoppen we in het straatje achter ons hotel. Ook breng ik nog zes filmrolletjes weg om te laten ontwikkelen en afdrukken. Dan kunnen we als we weer thuis komen tenminste meteen wat foto’s laten zien.

We brengen ook nog een bezoek aan het grote warenhuis Matahari. Daar kopen we een overhemd met Balinese print voor pap.

We drinken er nog wat en smullen daarbij van een heerlijke bananencake.

Ook kopen we er fruit; mango, appels en een doerian.

Omdat het niet zo veel waarde heeft, is men in Bali bezig het kleine muntgeld af te schaffen. Bij het afrekenen krijg je geen muntjes meer terug. In plaats daarvan krijg je snoepjes. Zo ook in warenhuis Matahari. Apart!

Langs het strand lopen we terug naar het hotel.

Daar gaan we bij onze ‘buurtjes’, Willeke en Erik, ‘op visite’. We drinken er iets en eten fruit; doerian wel te verstaan.

Doerian is een hele grote vrucht, die je met z’n tweeën los moet snijden, c.q. trekken. Het vruchtvlees ruikt heel sterk. In Australië had ik reisgenoten al eens over deze vrucht horen praten. Zij vertelden dat in delen van Azië de vrucht in hotels verboden is, omdat de vrucht zo’n penetrante geur heeft.

Ik probeer een stukje van deze ‘spannende’ vrucht. Je moet er van houden. Paatje en Erik vinden het heerlijk, maar zij komen hier dan ook vandaan. Ik vind het niet echt vies, maar ook niet echt lekker. Volgens Paatje en Erik is de vrucht echter nog niet helemaal rijp.

Later die middag duiken mam en ik voor de tweede keer die dag het zwembad in. Heerlijk!

Weer terug op onze kamer schrikken we erg van een rat die op het balkon gevallen is. Hij probeert steeds bij de muur op te springen, maar dat lukt niet. Een grappig gezicht om te zien. Toch doen we maar snel de deur dicht. We zien de volgende dag wel of hij er nog zit.

We dineren weer samen met Paatje, Erik en Willeke. Erg gezellig!

De foto’s die ik eerder die dag weggebracht had om te laten ontwikkelen en afdrukken, kon ik diezelfde dag nog ophalen. Ik heb ze meegenomen en samen met Paatje, Erik en Willeke genieten we na van de belevenissen van onder meer een dag eerder.

Later spreken we Robby, de manager van het hotel, nog even. We moesten hem de groeten doen van de vrienden van mam die ons dit hotel aanbevolen hadden. Zij zijn ook regelmatig in dit hotel geweest. De man van dat echtpaar is een boomlange vent. Als we het tegenover Robby dan ook over hem hebben, zegt Robby in het Nederlands: “Oh, die ‘hoge’!?!”. We moeten de groeten terug doen!

Barong dans, Monkey Forest, Tanah Lot; op tour in Bali!

Die ochtend staan mam en ik op tijd op. We douchen, ontbijten en zoeken spullen bij elkaar voor de tour van vandaag. Als we aan komen lopen staan Paatje, Willeke en Erik al op ons te wachten bij het busje.

We gaan op pad. Al snel wordt het warm in het busje; de airco doet het niet zo goed. We doen de raampjes open om het wat aangenamer te maken.

Het is druk op de weg; overal busjes en heel veel brommers en scooters. Het stinkt dan ook van de uitlaatgassen.

Onderweg winkeltjes, maar ook een straat met allemaal houten meubelen, rotan en dan weer heel veel potten, tegels en stenen beelden.

Als er geen winkeltjes zijn, rijd je langs rijstvelden (sawa’s). Ook zien we heel veel karretjes met etenswaren. Tegen etenstijd komen die soort van rijdende snackkarren tevoorschijn.

  

De eerste toeristische attractie voor die dag is een voorstelling Barong dansen. We voegen ons bij de grote groep toeschouwers in het openlucht theater. Op een uitgereikt A4-tje krijgen we uitleg over hetgeen er gespeeld wordt. Mooi hoor; het dansen en de aankleding!

De voorstelling duurt niet echt lang. Net mooi, want het is best wel warm.

We stappen weer in het busje. Na een kort ritje komen we langs een galerie in het kunstenaarsplaatsje Ubud. De chauffeur stopt het busje, zodat we er een kijkje kunnen nemen. We krijgen uitleg over een paar kunstwerken. Ook zitten er twee mannen te schilderen. Acryl op canvas. Het penseel is een stukje bamboe dat aan het uiteinde platgeslagen is. Een hand dient als palet. De schilderijen die de mannen maken zien er echt prachtig uit!

In Ubud gaan we ook naar Monkey Forest; een tropisch woud met loslopende apen. Het is er prachtig, lekker koel en, ondanks de vele toeristen, toch ook rustig.

We zien er onder andere dikke oude bomen en bomen met hele lange luchtwortels, een beetje zoals ik ze ook in Queensland gezien heb.

Ergens in Monkey Forest, tussen het groen, de lotusbloemen en de bananenbomen staat een restaurant. Wij nemen er plaats op het overdekte terras en genieten er van een heerlijke maaltijd met gado gado, rijst, bami en saté. Ook het toetje, ijs met vruchten en cake, smaakt erg goed. En dat voor 210.000 roepia’s, dat is ongeveer 55 gulden*, voor vijf personen.

We gaan het busje weer in op weg naar de volgende toeristisch attractie; Tanah Lot, een tempel in zee. Onderweg zien we weer sawa’s, winkeltjes, eetkarretjes en brommers.

We kunnen de Tanah Lot tempel, die bij vloed helemaal omgeven is door water, niet in of op. Er wordt namelijk hard aan de tempel gewerkt om de tempel beter tegen het water van de Indische Oceaan te beschermen.

Ook hier weer heel veel winkeltjes. Maar ook meisjes en kinderen die achter je aanlopen om kaarten te verkopen. Misschien ook wel om er een beetje vanaf te zijn, koopt mam een stapeltje kaarten. En dat helpt inderdaad. Zelfs Paatje is daardoor van de kleine verkopertjes af. Later vertelt hij ons dat hij tegen de verkopers gezegd heeft dat ‘z’n vrouw’, al kaarten gekocht heeft. Ik moet er om lachen.

We wandelen er wat rond en nemen plaats op een heel groot terras dat uitkijkt over de oceaan. Erik en Paatje nemen een kokosnoot, die ter plekke stukgeslagen wordt. Ik mag wat sap en ‘vruchtvlees’ van ze proeven. Echt vies is het niet, maar ik houd het toch maar bij mijn Fanta Strawberry.

Beneden bij het strand ligt lavagesteente. Na daar nog even overheen gewandeld te hebben, gaan we weer richting ‘huis’. Maar niet zonder onderweg nog wat gegeten te hebben.

We stoppen bij ‘Batavia’, want volgens Erik zou in dat eettentje het eten heel lekker zijn. Hoewel we niet zo heel veel trek hebben, is het inderdaad lekker.

Het is al donker als we ‘thuis’ komen. Mam en ik nemen nog een duik in het zwembad, rommelen nog wat op de kamer en gaan dan naar het restaurant bij ons hotel. Niet om te eten, maar om er samen met Erik en Willeke onder het genot van thee, koffie en ijs te genieten van livemuziek.

Robby, de hotelmanager zingt samen met iemand achter een keyboard. Ook enkele van de gasten zingen wat. Erg leuk! Er zijn zelfs mensen die een dansje wagen.

Een gezellige afsluiting van een leuke dag!!!

Met dank aan mams dagboekje voor de vele details.

* Ik rekende destijds nog met de gulden. De Euro was mij nog te onbekend.

St. Christopher (and the moon)

Op de cassettebandjes die ik mee neem naar Australië zet ik ook een paar Ierse nummers. ‘The Moon and St. Christopher’ door Mary Black is er daar een van.

Ik zet dat nummer op een van die bandjes omdat ik het zo mooi vind klinken. De inhoud van de tekst bestudeer ik pas als ik dit stukje schrijf.

St. Christopher, de patroonheilige van de reiziger, ik weet niet of ik daar tien jaar geleden al van gehoord had. Maar kennelijk heeft hij wel z’n best voor me gedaan, want ik kwam weer thuis van m’n reis. Hoewel, er waren wat dieptepunten…, maar het had ook anders gekund…

  

P.S. Voor wie meer Mary Black wil zien; zondag 14 oktober is Mary Black te gast in het VPRO programma ‘Vrije Geluiden’ (10.30u op Nederland 1).

Ze zal dan nummers van haar nieuwste CD, ‘Stories From The Steeples’, zingen.

Zwemmen, groene bolletjes met kokos, een verfdoosje en Gado Gado

Zo vanuit ons bed gaan mam en ik het zwembad in. Heerlijk!

Daarna gaan we ontbijten. Ook dit keer weer wat sneetjes brood met kaas en jam. Daarnaast waag ik me nog aan mihoen en een soort groene bolletjes met kokos. Wat het groene is weten we niet. Maar er zat bruine suiker in, aldus een man van Jakarta.

Wederom een smakelijk ontbijt.

Terug op de kamer pakt mam haar verfdoosje erbij en gaat op het balkon zitten schilderen. Ondertussen werk ik mijn reisdagboekje bij.

’s Middags gaan we nog even Kuta in. We pinnen er, doen er boodschappen en bellen naar pap.

Voor we gaan dineren zwemmen we nog even.

Het eten daarna smaakt erg goed. We hebben beiden Gado Gado; groenten met kroepoek en pindasaus. En weer ijs toe.

Ook kletsen we wederom met onze nieuwe vrienden; de drie Nederlanders van Indonesische afkomst. Leuke mensen!

Morgen gaan we samen met hun op tour. Stay tuned!