Anno 2002 gaan de Olympische Winterspelen in Salt Lake ook gewoon door.
Jochem Uytdehaage doet erg zijn best en schaatst een wereldrecord. Maar als later zijn wereldrecord wordt verbroken door Derrek Parra, geniet hij toch van die rit.
maandag 20 februari 2012
Nog altijd schrik ik op bij het horen van ‘Torn’ van Nathalie Imbruglia
Omdat ik ‘Torn’ van Natalie Imbruglia zo’n mooi nummer vond, en trouwens nog steeds vind, ben ik, toen ik op kamers zat in Amsterdam, een hele tijd lang wakker geworden met dit nummer.
Hoewel dat inmiddels al jaren en jaren geleden is, schrik ik nog wel eens een beetje op als ik dit nummer hoor; alsof ik wakker moet worden en me half moet realiseren waar ik ben.
Ook ‘Torn’ neem ik op een cassettebandje mee naar Australië.
Als een verzopen katje tegen deuren praten
We hebben ‘observation day’ in verband met het werk waar we op gesolliciteerd hebben; oftewel, we mogen een dagje meelopen. Het gaat om promotiewerk; we moeten huis-aan-huis kortingskaarten voor een videotheek verkopen.
Orange en ik gaan elk met een andere jongen mee. We moeten toekijken hoe zij de kaarten verkopen. Het zijn aardige jongens, maar op de een of andere manier toch ook een beetje zielige jongens. Ze denken het helemaal te kunnen maken met dit werk en bakken geld te kunnen verdienen.
De jongen waar ik mee mee ben verkoopt die dag slechts één zo’n kortingskaart; die waar Orange mee mee is verkoopt er twee. Ze zijn dus respectievelijk voor 10 en 20 Australische dollar aan de gang. Met de koers van destijds is dat zo’n 6,22 en 12,24 Euro. En dat voor een hele dag werken! Dat is voor Orange en mij reden genoeg om het werk niet te gaan doen.
Het is wel leuk om een hele dag mee te lopen; echt een hele ervaring!!! Helaas zit het weer niet zo ontzettend mee. Het is ’s ochtends erg warm, maar ’s middags slaat het om en hebben we regen, hagel en onweer. We zijn net verzopen katjes. En dan sta je aan de deur om iets te verkopen!
Sommige mensen blijven achter een metalen hordeur staan en dan kun je ze niet eens zien. Staat Brendan, de jongen waarmee ik op stap ben, een beetje tegen een deur aan te praten. Nee, mijn werk is het niet!
Desondanks zijn we weer een ervaring rijker!
zondag 19 februari 2012
Goud maakt alles goed voor Van Velde
Schaatsen, schaatsen, schaatsen… Nu is het WK Allround, tien jaar geleden waren de Olympische Spelen.
Eerder plaatste ik al een krantenknipseltje over een ontgoochelde Gerard van Velde; hij haalde toen weer een vierde plaats.
Dit keer grijpt hij niet net naast de medailles, maar wint een gouden plak! En dat maakt alles goed voor de schaatser.
Sollicitatiegesprek in het Engels
Gisteren schreef ik al dat we op sollicitatiegesprek mogen komen voor een baantje als huis-aan-huis verkoper, oftewel door-to-door selling op z’n Engels.
Samen met nog een aantal andere sollicitanten nemen Orange en ik plaats in een wachtruimte. Na wat wachten is het onze beurt voor een sollicitatiegesprek. Spannend hoor zo’n sollicitatiegesprek in het Engels! Maar het valt reuze mee.
In principe zijn Orange en ik aangenomen, maar we mogen een dag later eerst nog een dagje meelopen om te kijken of het ons werkelijk iets lijkt.
 |
| Scrapbook bladzijde van Melbourne Central, een winkelcentrum in het centrum van Melbourne. |
Verder kijken we bij het Travellers Contact Point of er nog post voor ons is. Ik had eigenlijk geen post verwacht, maar er blijken toch twee brieven te zijn. Erg leuk!
Ook winkelen we nog wat en gaan we naar een Aboriginal Gallery. Die Gallery stelt niet zo heel veel voor, maar het is wel leuk om het even gezien te hebben.
Natuurlijk kletsen we ook weer heel wat af met Hester. We kunnen het goed met haar vinden.
Morgen meer over onze belevenissen tijdens het dagje meedraaien als huis-aan-huis verkoper. Stay tuned…!
zaterdag 18 februari 2012
Op zoek naar werk
Eerder schreef ik het al; tijdens zo’n lange reis zijn er dagen waarop je veel beleeft, maar er zijn ook dagen waarop dat wat minder is. Of dagen waarover gewoon niet zo veel te schrijven is.
Zo’n dag is 18 februari 2002. Al boeken Orange en ik wel progressie, want we gaan op zoek naar werk, vinden iets (huis-aan-huis verkoop) en mogen een dag later al langskomen voor een ‘job interview’, oftewel een sollicitatiegesprek.
Ook kletsen we lekker bij met Hester, want zij is ondertussen weer terug in het hostel.
Maar verder is er niet zo heel veel boeiends om over te schrijven. Morgen misschien beter?!?
vrijdag 17 februari 2012
Kroketten eten op het Holland Festival
Als ik ’s ochtends achter de computer zit om te e-mailen, vang ik een telefoongesprek van een Nederlandse naar haar thuisfront op. Ze vertelt enthousiast over een Holland Festival, waarvan we ook al een affiche hebben zien hangen. Na haar enthousiaste verhalen, lijkt het ons ook leuk om naar dat festival te gaan.
En dus gaan Orange en ik naar het Flinders Street Station om daar de trein te pakken. Zo mooi als dat station van buiten is, zo saai een lelijk is het van binnen.
Als we uit de trein stappen, is het nog een stuk lopen. Er is een kortere weg, maar een bordje ‘private property’ schrikt ons af en dus lopen we om; om een racebaan heen. En dat is me toch een stuk lopen.
Daardoor komen we laat bij het festival aan. Waarschijnlijk omdat we zo laat zijn, hoeven we geen toegang te betalen.
Het festival is niet zo groot en eerlijk gezegd stelt het ook niet zo veel voor. Toch vermaken we ons er wel een tijdje.
We smullen van heerlijke Hollandse kroketten. Maar er zijn ook oliebollen, poffertjes en Hollands gebak te koop.
Ondertussen vermaakt de jeugd zich prima met het doen van Hollandse spelletjes; steltlopen, steppen en priksleeën op een slee met wieltjes.
Bij de stand van de ‘Dutch Weekly’ krijgen we een exemplaar van dat krantje met daarin veel over het huwelijk van Prins Willem Alexander en Máxima.
Ook spreken we nog met een vrouw die in een Nederlands bejaardentehuis werkt. Misschien heeft zij wel een baantje voor ons in dat bejaardentehuis.
Met een stukje Holland in de vorm van een doosje vlokken keren we weer terug naar het hostel. Toch leuk om dat festival bezocht te hebben!
Abonneren op:
Posts (Atom)
