Naar de supermarkt, de bibliotheek en de lokale middenstand van Kingscote

Orange en ik beginnen de dag met een bezoekje aan de supermarkt om een en ander voor het ontbijt te kopen. Voor het eerst sinds een lange tijd doen we weer echt boodschappen.

Na het ontbijt gaan we eens kijken of we in de plaatselijke bibliotheek kunnen e-mailen. De bibliotheek is niet echt groot, maar ze beschikken wel over drie computers met internetverbinding (we hebben het over 2002).

Waar we in de bibliotheek in Adelaide een tijdstip moesten reserveren en maar een half uur hadden om te mailen, is er hier in Kingscote plaats en kunnen we elk meteen voor maar liefst een uur gratis achter een computer kruipen. Daar maken we dan ook graag gebruik van.

Weer buiten lopen we langs de lokale middenstand om te zien wat zij zoal te bieden hebben. Orange en ik kijken onder andere wat rond in een souvenirwinkel en een ‘gallery’.

Na de lunch doen we eigenlijk niet zo heel veel; we houden een rustig dagje. Dat komt ook omdat ik me niet helemaal 100% voel. Sinds een paar dagen heb ik namelijk last van een tand; af en toe pijnscheuten en als ik op die tand druk is het pijnlijk. Ondertussen doet ook m’n kaak wat zeer.

Daarnaast doen m’n spieren ook nog pijn; alsof ik de griep krijg. Maar grieperig voel ik me verder dan weer niet.

Als ik naar huis bel, hoor ik dat het met oma ook wel bergafwaarts gaat. Ze is wat verward en benauwd. Eerder tijdens mijn reis heeft ze af en toe ook terugslagen gehad. Jammer dat ze zo achteruit gaat.

Tja, het leven van een backpacker gaat niet altijd over rozen!

In de hoop dat het me goed zal doen, zoek ik op tijd m’n bed op.

Morgen meer…   

‘High’ met the Lighthouse family

‘High’ van the Lighthouse family vind ik anno 2001, als ik twee bandjes met muziek samenstel om mee te nemen naar Australië, een lekker nummer.

Nog steeds vind ik het een mooi nummer; zo’n nummer om vrolijk van te worden.

En omdat ik elke maandag een nummer van die cassettebandjes de revue laat passeren, kun je nu dus meegenieten van die hit van the Lighthouse family.

Hoe van het een het ander kwam…!

Toen ik tijdens de ‘Wildlife tour’ op Kangaroo Island de vuurtoren zag, mòest die gewoon op de foto. Ik stuur de foto’s naar huis en als Marjolein de foto van de vuurtoren ziet, mòet ze die tekenen. Ze tekent dan al een paar jaar knipvellen om 3D-kaarten van te maken. De vuurtoren inspireert haar tot het maken van een knipvel met als thema strand.

De knipvellen van Marjolein zijn een groot succes en in 2003 komt het eerste hobbyboekje van haar hand uit. Ook die wordt enthousiast ontvangen en er verschijnen nog een paar boekjes, voordat Marjolein gevraagd wordt om samen met een borduurster een borduurboekje te maken. Een aantal tekeningen wordt omgezet naar borduurpatroon. Zo ook de vuurtoren.

Als het boek ‘Eline’s huis’ van Eline Pellinkhof in 2010 uitkomt, ben ik meteen enthousiast over de borduurpatronen die zij met behulp van een mal op de muur geschilderd heeft.

Dat ziet er leuk uit! Dat wil ik ook, maar dan wel iets dat bij me past.

En dus besluit ik de vuurtoren op de muur in mijn logeerkamer te gaan schilderen. Het is even meten of de vuurtoren er helemaal op gaat passen. En dan ga ik met mal, potlood en verf aan de slag.

Langzaamaan begint het steeds meer op een vuurtoren te gaan lijken.

Tot slot knip ik meeuwen uit rubberblad en plak die op de muur.

Een paar stoere kussens maken het helemaal af voor de foto…

En zo kwam van het een het ander!

Bijzondere rotsen, zand in de schoenen en heel veel wildlife tijdens de ‘Wildlife tour’

Orange en ik verlaten Cheryl voor een paar dagen om met een dagtour mee te gaan en om een paar dagen in Kingscote, een andere plaats op Kangaroo Island, te verblijven.

Na de eerste stop tijdens de tour, waar we een koala spotten, rijden we door een mooi Australisch landschap met bomen in de vorm van grote broccolistronken naar de ‘Remarkable Rocks’.

Hoe dichter we bij dat groepje rotsen komen, des te mooier ik ze vind. Ze hebben echt heel bijzondere vormen!


Remarkable Rock, Kangaroo Island



De tour gaat verder richting Admirals Arch, maar voordat we daar aankomen stoppen we bij een vuurtoren; Cape du Couedic Lighthouse. We mogen even de bus uit om er een foto van te maken, maar de meeste deelnemers aan de tour laten het bij een blik vanachter het raampje van de bus. Naast mijn persoontje stapt er nog iemand uit de bus om de vuurtoren te fotograferen en dat is het dan ook. Ik vind het vreemd, want toen ik die vuurtoren zag, moest die gewoon op de foto.

Cape du Couedic Lighthouse, Kangaroo Island.

Bij de volgende stop gaan er meer mensen de bus uit. Langs een pad lopen we naar beneden naar een prachtige, natuurlijk gevormde ‘arch’; een soort van boog. De zeehonden (New Zealand Fur Seals) die we er zien, maken het plaatje compleet.

De inwendige mens wil ook wel eens wat en dus is er een lunch; een soort van Australische barbecue met vlees en salades. Er zijn zelfs vruchtjes en zelfgebakken koekjes. Dat is nog eens lekker!

Na die smakelijke lunch wandelen we nog wat in de omgeving. We zien koala’s en wallabies. Eén koala laat zich makkelijk fotograferen, omdat hij zo laag ik een boom zit. Hebben wij even mazzel!

Daarna gaan we naar ‘Little Sahara’. Dat zijn duinen met lichtgekleurd zand. Het is best wel een klim naar de hoogste duinen. Niet omdat die nou zo hoog zijn, want zo hoog zijn ze niet, maar omdat het erg steil is.

Terug bij de bus leegt Orange haar schoenen; tjonge wat een hoop zand komt daar uit!



Over een week of twee het echte scrapwerk.



Tenslotte gaan we naar ‘Seal Bay’. Daar kun je op het strand lopen tussen de zeeleeuwen. Nou ja, ‘tussen’; je moet best wel afstand houden, want ze schijnen niet zo lief te zijn als ze er uit zien. Volgens de gids zijn ze net zo gevaarlijk als kleine bruine beren. We moeten een x-aantal meters afstand houden.

Een Amerikaans echtpaar, dat wel weet hoe gevaarlijk bruine beren kunnen zijn, vindt het toch best wel een beetje eng en vraagt voor alle zekerheid hoeveel ‘feet’ die x-aantal meters is. Ik vind die zeeleeuwen (‘Australian Sealions’ of ‘Seals’) helemaal niet eng of zo; ze zien er erg lief uit. En heel erg leuk om ze van zo dichtbij in de zon te zien liggen.

Seal Bay, Kangaroo Island.

Aan het eind van de tour worden we in Kingscote afgezet. Daar zoeken we een jeugdherberg op; een kleine, maar prima jeugdherberg.

De aankomende dagen lees je meer over onze belevenissen in Kingscote.

Met stofzuiger, dweil en theedoek in de caravans

’s Ochtends maken Orange en ik het huis van Cheryl schoon en doen we de was. Maar dat is niet het enige schoonmaakwerk dat we die dag doen.

Cheryl heeft het erg druk in het caravan park waar ze werkt. En omdat de andere schoonmaakster er niet is, vraagt ze of wij haar willen helpen. Ja hoor, dat willen we wel. En dus gaan we met Cheryl mee naar het caravan park. We maken caravans schoon; stofzuigen, dweilen en afwassen.  

Gelukkig hebben we ’s middags ook nog tijd om wat te wandelen. Inmiddels hebben we al heel wat van Penneshaw gezien; tijd om de rest van Kangaroo Island te gaan verkennen. En dat gaan we de volgende dag doen. Dan staat er namelijk een tour op ons programma.

Blijf m’n blog volgen en je leest over die tour en over onze verdere belevenissen op Kangaroo Island.

Nabij Penneshaw, Kangaroo Island.

Dolfijnen in het wild

We beginnen de dag weer met huishoudelijke klusjes; we maken de badkamer en het toilet schoon, draaien ondertussen een paar wasjes en vouwen een en ander op. Ten slotte dweil ik de vloer nog.

En wederom gaan Orange en ik pinguïns spotten. We zien er weer een paar in hun holletjes zitten. Er is er zelfs één die een beetje uit z’n holletje komt. De pinguïns hier zijn niet zo groot en grijs/blauwig van kleur.

Zo zien de pinguïns er uit.
Dit is niet hoe wij ze gezien hebben.
Deze foto heb ik namelijk niet zelf gemaakt,
maar gekocht op Kangaroo Island.

Ook zien we nog ‘parrots’. Die vogels hebben verschillende heldere kleuren; groen, rood, geel en blauw.

Orange en ik wandelen verder over een pad langs het water. Je kunt daar hele mooie rotsen zien. Hier en daar hebben ze een roestkleur. Dat komt door het mos wat er op de rotsen groeit.

We zien twee meisjes wijzen naar de zee. Nieuwsgierig als we zijn, kijken we ook die kant op. Uit het water zien we een paar dolfijnen opspringen. Echt heel erg gaaf!!! Voor het eerst in mijn leven zie ik dolfijnen in het wild.

We lazen het al in de Lonely Planet, maar wat is hier op Kangaroo Island veel ‘wildlife’ te zien! We genieten ervan!

Anderhalf uur stofzuigen en een zaklamp met rood licht

’s Ochtends gaan we met een vriendin van Cheryl twee beachhouses, vakantiehuisjes, schoonmaken. Het kleinste huisje, nou ja klein, was netjes achtergelaten. Het grotere huis daarentegen, was niet zo netjes achtergelaten. Het was best wel een werk om dat schoon te maken. Na bijna anderhalf uur aan één stuk stofzuigen, voel ik het wel aan m’n rug.

Na de lunch, die er van al het harde werken goed in gaat, hebben we tijd voor onszelf en richten we ons weer op het plannen van hoe we Kangaroo Island gaan bekijken. Dat brengt ons naar het kantoor van Sealink, waar we informeren naar de mogelijkheden om per bus tussen Penneshaw en Kingscote te reizen.

Het blijkt mogelijk om in de ene plaats opgepikt te worden voor een tour en dan na afloop van die tour in een andere plaats afgezet te worden. En de bagage kan dan ook mee. Erg handig en ons plan is dan ook om eerst een dagtour te nemen waarbij we opstappen in Penneshaw en de tour in Kingscote te eindigen. Daar zullen we dan een paar dagen blijven om vervolgens met een halve dagtour weer in Penneshaw te eindigen. Zo kunnen we heel wat van de dingen die we willen zien meepakken.

Voldaan dat we het programma voor Kangaroo Island min of meer rond hebben, wandelen we nog even langs de holletjes van de pinguïns. Zou het ons lukken om de pinguïns ook beter te zien?

De pinguïn zit diep verscholen in z'n holletje.

En ja; we zien in een paar holletjes pinguïns zitten. Ze fotograferen is wat moeilijk, want ze zitten diep verscholen. Toch doen we een poging.

Die avond zien we nog meer ‘wildlife’. Met een rode zaklamp (van een normale zaklantaarn schrikken pinguïns) gaan we naar Frenchman’s Rock. Alex, die de voorgaande avond even bij Cheryl langskwam, suggereerde daar eens pinguïns te gaan spotten.

Een goede suggestie van hem; vrijwel meteen zien we een pinguïn zitten! Later spotten we er nog een. Als we daar met de rode zaklamp naar schijnen, zien we vlakbij nog een wallabie, een soort kleine kangoeroe, zitten. Niet lang daarna ontdekken we nog een tweede wallabie.

En als we terug lopen springt er nog eentje langs de kant van de weg.

Hoewel je de pinguïns overal kunt horen en we er inmiddels een paar hebben zien zitten, hebben we nog geen pinguïns zien lopen of waggelen. Zouden we dat een dezer dagen toch nog zien?