Voor wie wat later ingeschakeld is; op maandag zet ik muziek op m’n blog. Toen ik tien jaar geleden naar Australië vertrok, zaten er twee cassette bandjes met muziek in m’n backpack. Die bandjes had ik in de weken voor vertrek samengesteld.
Ik deelde de muziek op in secties, waaronder bijvoorbeeld Australische en Nederlandse muziek. Maar ik zette er ook muziek op van Pavarotti & Friends.
Ergens in het jaar voorafgaand aan m’n reis naar Australië zag ik op televisie namelijk een concert van Pavarotti & Friends. Ik keek er naar omdat Savage Garden aan die editie meegewerkt had, maar al snel was ik verkocht. Wat prachtig, en niet alleen Savage Garden!
Je zult nog meer nummers van Pavarotti & Friends tegenkomen in m’n blog. Nu Savage Garden met een van hun grote hit; ‘I knew I loved you’. Echter zonder Pavarotti; die zong kennelijk niet mee met dit nummer.
Er stond een toertje op het programma; we gingen de natuur in!
In een klein busje reden we eerst naar Homebush Bay; het Olympisch dorp. Daar zagen we onder ander het Olympisch Stadion, waar het iets meer dan een jaar geleden, tijdens de Olympische Spelen van 2000, een drukte van belang was.
Leuk om dat in het echt te zien!
Daarna gingen we naar een stuk groen met een aantal kangoeroes. Onze eerste kangoeroes tijdens deze reis! Er waren er zelfs met kleintjes, Joeys, in hun buidel.
De Wentworth Falls volgden daarna. Tijdens een wandeling, met veel klimmen, door the Blue Mountains, konden we die watervallen regelmatig zien liggen. Een erg mooie wandeling!
The Blue Mountains danken hun naam overigens aan de blauwe gloed die er hangt. Die blauwe gloed komt van de eucalyptusolie.
Na een heerlijke picknick met broodjes hebben we ‘the Three Sisters’, een rotsformatie, bekeken en op de gevoelige plaat vastgelegd.
Daarna stond er weer een wandeling op het programma; een behoorlijke afdaling dit keer. Na afloop voelden we dat dan ook behoorlijk in onze kuiten.
Maar na zo’n afdaling moet je ook weer omhoog. Dat deden we met de ‘scenic railway’. Dat is ’s werelds steilste trein. We moesten plaatsnemen in een soort van bakjes als in een kermisattractie. Het leek me ontzettend eng, maar dat viel reuze mee. Het ging wel ongelooflijk steil.
Na deze beproeving ging we wat boemerang gooien. Dat was nog niet eens zo makkelijk!
De toer sloten we af in een pub in, ik geloof, Katoomba. Dat is één van de leuke plaatsjes in het gebied rond the Blue Mountains. Vervolgens gingen we op huis aan. Nou ja, naar het hostel dan.
Dat ik graag naar ‘the Flying Doctors’ keek, is misschien wel duidelijk geworden uit eerdere blogberichten. Maar in m’n jonge jaren was ik eigenlijk in stilte verliefd op dokter Tom. Voor hem keek ik aanvankelijk naar die serie. En ja, de verhaallijnen zijn goed en er zitten meer leuke personages in die serie, maar toch…die dokter Tom…;-)
Als ik anno 2001 naar Australië reis, is die ‘verliefdheid’ al lang al vervaagd en eigenlijk niet meer dan een fijne herinnering aan m’n pubertijd. Maar, wel altijd Flying Doctor fan gebleven, ben ik toch erg blij als we, op zoek naar iets anders, ergens in het centrum van Sydney Andrew McFarlane op een poster bij een theater zien staan.
Andrew McFarlane, de acteur die dokter Tom Callaghan speelde in ‘the Flying Doctors’, treedt daar op in het theaterstuk ‘the Graduate’.
Ook Orange en Sander, mede Flying Doctors fans, kun je niet blijer krijgen, en dus kopen we kaartjes voor dat theaterstuk en gaan we er met z’n drietjes naar toe.
Het stuk is een theaterversie van de film ‘the Graduate’ met Dustin Hoffman. We genieten van deze leuke comedy. Bijzonder om Andrew te zien spelen en dat deed hij ook nog eens heel leuk.
Na afloop hebben we hem opgewacht en even met hem gesproken. Natuurlijk ook foto’s gemaakt! Ik laat hem wat schrijven in het boekje wat Marjolein voor me heeft gemaakt. De eerste acteur die daarin een krabbeltje achterlaat. Toen kon ik nog niet weten dat er nog velen zouden volgen.
Vervaagde verliefdheid of niet, we zijn alle drie in de wolken door deze eerste ontmoeting met een Flying Doctors ster tijdens deze reis.
Omdat mijn reisgenoten er niet om hebben gevraagd in mijn blog te staan,
heb ik hun gezichten onduidelijk gemaakt.
Later schrijf ik in m’n dagboekje:
“Ik denk dat we nooit meer naar ‘Mrs. Robinson’ van Paul Simon kunnen luisteren zonder aan dit theaterstuk te denken. Hier sloot het theaterstuk namelijk mee af.”
En ja, zelfs tien jaar later krijg ik nog altijd kippenvel als ik dat nummer hoor. Voorheen geloofde ik nooit dat mensen letterlijk kippenvel konden krijgen van iets moois, door deze reis weet ik inmiddels wel beter.
Het is echter niet zozeer dat ik aan de ontmoeting met Andrew of het theaterstuk moet denken als ik tegenwoordig ‘Mrs. Robinson’ hoor. Nee, als dat nummer m’n oren binnendringt, zich een weg baant naar m’n hart en m’n ziel en ondertussen het vel op m’n armen doet veranderen in kippenvel, ben ik in gedachten terug in Sydney en ik moet met weemoed terugdenken aan het begin van deze bijzondere reis door Australië; het gevoel van net op reis zijn; nog een hele reis voor me en niet weten wat me te wachten staat. Prachtig!!!
Het kan me, ook na tien jaar, nog altijd ontroeren.
En ik hoop dan ook nog vaak kippenvel te krijgen bij het horen van ‘Mrs. Robinson’ en dan terug te denken aan dat bijzondere gevoel van net op reis te zijn.
Aan dat gevoel kan die puber verliefdheid op dokter Tom toch echt niet tippen!
Voetnoot voor de Australische film en televisie adepten onder jullie:
In ‘the Graduate’ speelden naast Andrew McFarlane onder andere:
Wendy Hughes (Kathleen in ‘SnowyRiver – the McGregor Saga’)
John Waters (Darcy Proudman in ‘Offspring’ en Dr. Miklos Vlasek in ‘All Saints’)
Mark Priestley (Dan Goldman in ‘All Saints’)
Brooke Satchwell (Anne Wilkinson in ‘Neighbours’ en Tiffany in ‘Subdivision’)
Ben(jamin) Lawson (Frazer Yeats/George Brown in ‘Neighbours’)
Voetnoot:
Voor alle duidelijkheid; in dit blog blik ik terug op een reis die ik tien jaar geleden gemaakt heb. Het theaterstuk met deze cast is dus niet meer te zien. Zou ook niet kunnen, hoezeer Mark Priestley’s familie en vrienden hem ook op zou willen wachten na afloop, meer èn andere vragen voor hem zouden hebben als wij voor Andrew en andere dingen met hem zouden doen dan met hem op de foto gaan…
A special thanks to those who have put such nice videos on YouTube!!!
Na eerst verkast te zijn naar ‘the Wood Duck Inn’, stond er een havencruise met de hele groep op het programma. In een stad met zo’n prachtige haven mag dat natuurlijk niet ontbreken.
In Watson’s Bay gaan we van boord om in die wijk wat te wandelen en rond te kijken. Echt een heel mooi gedeelte van de stad met kleine pittoreske huisjes; je zou er zo willen wonen.
We wandelen langs de kust en zien tot aan de horizon het blauwe water van de Stille Oceaan.
Elders hebben we een mooi uitzicht met de skyline van Sydney in de verte. Daar gaan we met de hele groep op de foto; zeventien backpackers met elk een avontuur in Australië nog voor zich.
Na eerst nog met z’n allen op een grasveldje in de zon onze lunch genuttigd te hebben, stappen we weer op de boot, die ons naar Darling Harbour bracht.
Orange, Sander en ik lopen vervolgens terug naar ‘the Wood Duck Inn’ om ons klaar te maken voor een bijzondere avond uit…
Dag 2 in Sydney was een regeldag. We gingen naar het tax office voor ons tax no. Daarna werd ons de weg gewezen naar het Travellers Contact Point. Daar kunnen we onze post ophalen, er is een reisbureau, aan een groot prikbord hangen advertenties met banen en je vindt er allerlei informatie.
Ook gaan we naar een soort garage waar tweedehands auto’s en campers verkocht worden. Met name die campertjes vind ik leuk om te zien. Sommige zijn voorzien van een complete kampeeruitrusting, anderen zijn prachtig beschilderd of hebben schattige gordijntjes.
Het lijkt me superknus zo’n campertje, maar onze plannen voor de eerste periode liggen al vast. In Nederland hebben we al een huurauto geregeld waarmee we van Sydney naar Adelaide gaan reizen. We hadden een planning gemaakt voor de eerste periode, mede omdat Sander, een gezamenlijke kennis van Orange en mij, op het laatste moment besloot met ons mee te reizen. Hij gaat slechts voor een paar weken naar Australië en voor een kortere periode is het toch handig een en ander alvast gepland te hebben.
Na het aanschouwen van de auto’s en caravans, konden we onze eigen gang gaan. Orange en ik zijn eerst nog even terug gegaan naar het Travellers Contact Point om een telefoon te kopen en om ons in te schrijven voor WWOOF, een organisatie die bemiddeld bij het tegen kost en inwoning werken op onder andere organische boerderijen.
Sydney, 12 november 2011
Verder verkennen we het centrum van Sydney een beetje, voordat we naar het Opera House gaan. Daar hebben we met Rob en Ilse afgesproken. Met uitzicht op de historische wijk the Rocks, de veerboten bij Circular Quay en de wolkenkrabbers daarachter drinken we samen met hen iets op een terrasje bij het Opera House.
Met z’n vieren wandelen we vervolgens langs Circular Quay, een kade waarvandaan de veerboten naar andere delen van Sydney vertrekken. We wandelen verder om rond te kijken in the Rocks. Deze wijk aan de ene kant van de bekende Harbour Bridge is het oudste gedeelte van Sydney. Maar ja, wat is oud in een land wat nog zo relatief kort geleden gekoloniseerd werd. Toch is het leuk om er rond te kijken.
We lopen terug naar het hostel, want daar worden we opgehaald om te gaan barbecueën in ‘the Wood Duck Inn’, een ander hostel. Die barbecue is speciaal georganiseerd voor backpackers van Australian Backpackers.
De barbecue smaakt goed en het is erg gezellig. Ook bevalt dat hostel ons wel. We hebben nog een nacht in het hostel ‘Y on the Park’ voor de boeg. Verkassen we daarna naar ‘the Wood Duck Inn’ of blijven we nog in het ‘Y on the Park’ hostel?
Met de beelden, geuren en belevenissen van Hong Kong nog in gedachten, gaat de reis verder.
We vliegen naar Sydney. Daar worden we door twee meiden van Australian Backpackers van de luchthaven opgehaald.
Sydney, november 2001
Op weg naar het hostel doen we tijdens een rondrit de eerste indrukken van die enorme stad op. Sydney’s bekendste kenmerken, het Opera House en de Harbour Bridge, mochten natuurlijk niet ontbreken. Erg leuk!
Het hostel, 'Y on the Park', is een prima hostel. Eén van de meiden van Australian Backpackers zei het destijds al: “Dit is waarschijnlijk een van de betere bedden waarin je zult overnachten”. En daar heeft ze wel een beetje gelijk in gekregen.
Hoewel de kamer wat aan de kleine kant is en we met z'n vieren op een kamer slapen, is onze kamer, zo zonder stapelbedden en met televisie, net een hotelkamer.
‘s Middags doen we nog een poging om te slapen. Het ligt lekker, maar of ik werkelijk geslapen heb, weet ik niet zeker.
Na het invullen van allerlei formulier (tax no., etc.), gingen we met de hele groep Kings Cross in om samen wat te eten in een restaurantje. Erg gezellig.
In Hong Kong werden we opgevangen door Charlie Chan, een klein Chinees mannetje. Hij bracht ons naar de dagkamer, die ons tijdens ons verblijf in Hong Kong ter beschikking stond. Die dagkamer was ergens achteraf; aan de voorkant kon je niet zien dat de mensen enkele dagkamers hadden. Onze kamer was piepklein. Er pasten net aan twee bedden in; meer ruimte was er niet. Ook de badkamer was erg klein, zo klein zelfs dat we boven het toilet moesten douchen. Of anders gezegd; de wc stond in de douchecel. Ik vond dit wel z’n charme hebben.
Hong Kong, 10 november 2001
We zijn met een deel van de groep naar de Star Ferry gelopen en hebben daar de boot richting Victoria Peak op Hong Kong Island genomen. Daar was het eerst wat zoeken naar de weg, maar op een gegeven moment meende ik een en ander te herkennen van destijds. Dit bleek ook zo te zijn. Met de tram gingen we naar boven. Dit keer stopte de tram bijna niet en hij gleed ook niet terug.
the Peak, Hong Kong, 10 november 2001
(ik scrapte nog niet toen ik deze foto's inplakte)
Op the Peak hebben we wat rond gekeken en iets gegeten en gedronken. Ja, de inwendige mens wil ook wel eens wat!
Toen zijn we weer terug gegaan met tram en boot. Orange en ik zijn weer naar de kamer gewandeld. Later hebben we nog wat rondgekeken in de buurt van het ‘hotel’. Tussen alle gebouwen ontdekten we een park. Het was niet groot, maar wel de moeite waard om even in rond te lopen.
‘s Avonds werden we opgehaald door Charlie Chan, die ons weer terug naar de luchthaven bracht. Daar moesten we nog best wel een tijd wachten. Na eerst wat gedronken te hebben met Rob en Ilse, twee mensen van de groep, zijn we gaan e-mailen. Dat kon daar voor niets en daar moet je dan maar gebruik van maken. Ik heb deze en gene een kort mailtje met een paar zinnetjes over de reis gestuurd.
Op de luchthaven kwam ik ook nog klanten tegen voor wie we de vluchten geboekt hadden. Ik heb een praatje met ze gemaakt. Ze kwamen terug uit Nieuw-Zeeland en moesten overstappen in Hong Kong. De reis was fantastisch geweest; ze hadden erg genoten. Leuk om te horen.
Wederom een kleine wereld!?!
Hong Kong was erg leuk en leek niet erg veranderd in die bijna 6,5 jaar. Het was weer bijzonder om in deze stad te zijn. Dit keer niet zo’n hoge luchtvochtigheidsgraad en dat maakte het een stuk aangenamer.
Ons Hong Kong avontuurtje zit er op, op naar Australië…
