Naar de echte Flying Doctors

De Flying Doctors is niet alleen een televisieserie; de service bestaan echt. Om mensen die in de afgelegen outback wonen ook medische hulp te kunnen bieden is in 1928 deze luchtambulancedienst opgericht.

In Broken Hill is een van de bases van de RFDS, de Royal Flying Doctors Service. Die basis kan door toeristen bezocht worden en daarvoor zijn Sander, Orange en ik naar Broken Hill gekomen.

Het eerste wat we in Broken Hill dan ook gaan bekijken is die basis.

Daar kregen we een privérondleiding; er waren op dat moment namelijk geen andere bezoekers. De rondleiding voerde ons langs de radiokamer en langs de hangar met vliegtuigen. Bijzonder!

Door middel van een kleine tentoonstelling en een videofilm wordt ons een beeld geschetst van het werk van de Flying Doctors. Erg leuk om te zien; al zijn we wel bekend met het ontstaan van de RFDS en hoe ze te werk gaan. 

In het winkeltje met souvenirs schaffen we nog wat ansichtkaarten aan.

Vlakbij de basis staat de Nomad, hèt vliegtuig uit de serie. Als afsluiting van ons bezoek aan de echte Flying Doctors gaan we nog met de Nomad op de foto.

De ‘Flying Doctors’-pelgrimage gaat verder

Na het ontbijt in ‘de pub van Vic en Nancy’ schrijven we nog wat in het gastenboek, maken we nog wat foto’s en gaan we weer verder. Orange, Sander en ik koersen in noordelijke richting.

Onze ‘Flying Doctors’-pelgrimage zit er nog niet op; we willen ook Broken Hill, waar de echte Flying Doctors Service een basis heeft, bezoeken.

Aanvankelijk willen we nog een stop maken om in Mildura te overnachten, maar uiteindelijk besloten we om toch door te rijden naar Broken Hill.

Daar checken we in in een hostel waar ik destijds ook met Marjolein geweest ben. Ik geloof dat ik in die ruim zes jaar meer veranderd ben dan dat hostel. Om te ontdekken of Broken Hill zelf in die tijd nog veel veranderd is, is het ondertussen wat te laat op de avond geworden.

Morgen is er weer een dag…

Slapen in de pub van Vic en Nancy

We verlaten de mooie kuststrook van de Great Ocean Road; onze ‘Flying Doctors’-pelgrimage brengt ons namelijk meer landinwaarts. Naar het kleine plaatsje Minyip om precies te zijn. Dat plaatsje diende als decor voor onze favoriete televisieserie ‘the Flying Doctors’.  

En zo rijden we dan door het ons zo bekende ‘Coopers Crossing’. We parkeren de auto voor de pub en boeken daar een kamer met uitzicht op de main street.

Na wat gedronken te hebben in de pub, wandelen we ‘Coopers Crossing’ in om foto’s te maken van de verschillende gebouwen.

Emma’s garage is nu bordeauxrood geverfd en dient als internetcafé. Omdat 24 november 10 jaar geleden op een zaterdag viel, is dat internetcafé gesloten. Jammer, want het had me wel leuk geleken om het thuisfront een mailtje te sturen vanuit Emma’s garage.

Maar om daarvoor tot maandag te wachten gaat een beetje te ver. We hebben Minyip redelijk snel gezien; zo groot is het nu ook weer niet.

Toch erg leuk om er rond te kijken en er een nachtje in de pub van Vic en Nancy door te brengen.

*    *    *    *    *

Een paar jaar geleden stond de pub te koop.

Hieronder een filmpje daarover.

Twelve Apostles

Een van de belangrijkste natuurlijke attracties aan de Great Ocean Road zijn the Twelve Apostles. Deze pilaren van limestone, die opreizen uit de zee, zijn door erosie ontstaan. En die erosie gaat gewoon door. Met als gevolg dat er in juli 2005 een pilaar is ingestort.

Op weg van Apollo Bay naar Port Campbell stoppen we bij the Twelve Apostles. Het uitzicht op die pilaren is, ondanks het druilerige weer (ja, ook in Australië kan het druilerig zijn), prachtig!

In Port Campbell betrekken we wederom voor een nachtje een cabin. Deze is veel moderner dan die in Apollo Bay.

Na in de cabin ons potje gekookt te hebben, gaan we terug naar the Twelve Apostles om daar de zon onder te zien gaan. Het was erg mooi!

Als je heel, maar dan ook heel goed tuurde in het donker kon je contouren van pinguïns zien. Ze liepen over het strand naar hun nesten. Een leuk gezicht!

Verdwaald in Apollo Bay

Na ons bezoek aan het theaterrestaurant van Terry Gill verlieten we Melbourne; op weg naar Port Campbell over de Great Ocean Road.

De Great Ocean Road is een van Australië’s bekendste wegen. Een weg lang de kust met prachtige uitzichten op rotsen en golven en met hier en daar een surfer.

Port Campbell bleek echter toch wel ver. De smalle en bochtige weg langs de rotsachtige kust en de naderende schemering leek ons geen goede combinatie en dus besloten we om een bed te zoeken in Apollo Bay, een plaatsje aan de kust met zo’n 1.000 inwoners.

We belanden uiteindelijk in een cabin; een huisje.
Met roze en mintgroene muren en een bij elkaar geraapt zootje aan meubels is de cabin wel apart. Het ziet er een beetje ouderwets uit, maar ik vind het wel z’n charme hebben.

Hongerig van de rit in de auto gaan we pizza halen bij een take away.
De weg terug naar de cabin vinden was echter wat lastiger. Na half Apollo Bay doorkruist te hebben, vinden we uiteindelijk de cabin weer terug.

In het donker kijken we naar de sterren om vervolgens onze bedden op te zoeken, zodat we de volgende dag uitgerust verder kunnen rijden over de Great Ocean Road.

Dineren bij agent Jack



Terry in z'n narrenpak!

Terry Gill (politieagent Jack Carruthers in ‘the Flying Doctors’) heeft een eigen theaterrestaurant in Melbourne. Daar wilden Sander, Orange en ik natuurlijk ook wel heen.

Bij de eerste poging was er niemand aanwezig. Daar lieten we het niet bij zitten. Ik belde een telefoonnummer, sprak wat in, werd teruggebeld en we maakten een afspraak voor 22 november.

Rond het middaguur moesten we langskomen. Zo gezegd, zo gedaan.

Terry bracht ons hoogstpersoonlijk naar een tafeltje. Na een diner met drie gangen, volgde er een show.



Terry en ik, november 2001



Ook Terry schrijft
in m'n boekje.



Er werd eerst een soort cabaret met zang (kerstliedjes, ja nu al!) ten tonele gebracht. Daarna volgde er een pantomime; een volwassen versie van Doornroosje.

Terry was erg leuk in z’n narrenpak!

Ondanks dat het publiek, met alle respect, wel wat op leeftijd was, stond iedereen na afloop te swingen op de muziek van Abba.

En ook wij hadden ons kostelijk vermaakt.

A whiter shade of pale

Zo’n 20 jaar geleden zag ik de Australische mini-serie ‘Vietnam’; een erg indrukwekkende mini-serie over, je raad het al, de oorlog in Vietnam.

In de hoofdrollen onder andere Nicole Kidman en Nicolas Eadie (een van de drie mogelijke vaders in de musical 'Mamma Mia', waar ik vanmorgen over blogde). ‘A whiter shade of pale’ is in die mini-serie regelmatig te horen. In die film natuurlijk het origineel van Procol Harum.

Maar als Marjolein en ik in 1995 onze eerste reis naar Australië maken, hoor ik deze versie van Annie Lennox regelmatig. Daarom belandt dit nummer op de bandjes die ik mee neem naar Australië.

Het horen van dit nummer brengt me in de eerste plaats terug naar die fantastische mini-serie, maar ook naar die eerste reis naar Australië.