Nog steeds bosbranden bij Sydney

Films, films, films…….en nog eens films!

Totdat we op 10 januari naar Kangaroo Island gaan om daar ook weer te gaan werken tegen kost en inwoning, verblijven we bij Coby en Don.

In die dagen gaan we regelmatig naar de stad om te e-mailen in de bibliotheek, foto’s te laten ontwikkelen en ook weer op te halen, te winkelen, kopen we het ticket naar Kangaroo Island en doen we wat bankzaken.

Bij Coby en Don thuis lees ik m’n boek uit, spelen Orange en ik regelmatig shithead en kijken we film; heel veel film!

Eerder schreef ik al dat Don en Coby erg van film kijken houden. Dat is overigens niet iets wat alleen Don en Coby erg graag doen; van jong tot oud, ze lijken hier in Australië allemaal erg van films te houden.

Ergens kan ik me dat ook wel voorstellen. Hoewel er in Australië erg mooie series gemaakt worden en er ook veel goede buitenlandse series op de Australische televisie te zien zijn, moeten ze het hier met slechts een paar zenders doen. En bovendien worden series en andere programma’s veel vaker dan wij in Nederland gewend zijn onderbroken door erg schreeuwerige reclames. Misschien is dat we de reden dat men hier graag films huurt en kijkt.

‘Don’s bioscoop’ is die week dan ook regelmatig geopend.

De ene avond zit Coby te snotteren bij ‘Patch Adams’, de volgende avond is het science fiction met ‘the 6th Day’, dan weer gaan we naar het wilde westen in ‘Wild Wild West’ om vervolgens met Russell Crowe naar de gladiatorengevechten in ‘Gladiator’ te gaan.

Een heel ander verhaal is ‘the Fifth Element’, één van Don’s favorieten. En wat ben ik blij dat Don eerst een soort van inleiding gaf, voordat we die film gingen kijken. Want, zeker voor iemand zoals ik die niet zo van science fiction en futuristische dingen houdt, is het verhaal anders toch een beetje moeilijk te volgen.

Of we nog meer films gaan kijken?

Jazeker, morgen meer over ons bezoekje aan een echte Australische bioscoop. Welke film draaide er tien jaar geleden in de bioscoop in Adelaide? Je leest het morgen…

You don't know? One of it?!?

Je hebt van die cd’s die je grijs blijft draaien. Voor mij zijn dat de cd’s van de Belgische singer-songwriter Milow.

Twee maanden geleden liet ik al weten op de eerste maandag van de oneven maanden te bloggen over een nummer dat ik nu op een cassettebandje zou zetten als ik op reis zou gaan.
In ieder geval zou daar een nummer van Milow op staan. Maar welke?

Hij heeft inmiddels veel mooie nummers op z’n repertoire staan. Maar ik kan niet aangeven wat mijn favoriet is; ik ‘YOU DON'T KNOW’. ‘ONE OF IT’ uitkiezen valt niet mee. Heb ik een ‘LITTLE MORE TIME’ nodig; ‘UNTIL THE MORNING COMES’? ‘SHE MIGHT SHE MIGHT’ gaan voor ‘RAMBO’ of ‘LITTLE IN THE MIDDLE’? Luisterend naar de cd hoop ik dat de muziek ‘NEVER GONNA STOP’ en besluit ik toch maar voor ‘THE BIGGER PICTURE’ te gaan; alle nummers zou ik meenemen op reis! In ‘THE KINGDOM’, BRUSSELS IS ON MY SIDE’ of in‘CANADA’, terwijl ik ‘BUILDING BRIDGES’ of ‘STEPPING STONE’s neem, terwijl ik ‘MOVE TO TOWN’ of ergens in een ‘HOUSE BY THE CREEK’ zit; overal is het fijn om Milows muziek te horen.

Maar hoe het ook zij; het luisteren naar de liedjes van Milow voelt toch altijd een beetje als thuiskomen! Toch ook niet onbelangrijk als je op reis bent.


Omdat ik niet van al die nummers het filmpje in deze blog wil plakken, heb ik hier voor jullie Milows hits van de afgelopen maanden:

En mocht ik eens op reis zijn en de nummers van Milow horen, dan moet ik vooral ook denken aan het schrijven voor m’n blog, want wat heb ik de afgelopen maanden vaak Milow op de achtergrond gehad terwijl ik werkte aan een blogbericht.

Bye, bye Summertown!

Ons verblijf bij Ian in Summertown zit erop; het is tijd voor iets nieuws!

Voor de laatste keer open ik de voerbakken van de kippen* en laten we de honden uit. En dan pakken we de bus naar Adelaide om daar naar onze ‘tweede moeder’ te gaan.

Hier laat ik onze grote vriend Oby uit.

Coby ontvangt ons weer hartelijk! Ook ligt er een stapeltje post op ons te wachten; nog wat kerstkaarten. Erg leuk!

Al snel voelt het weer heel vertrouwd bij Coby. ’s Avonds nemen we weer met z’n allen plaats voor de televisie en kijken we film. Iets wat Don en Coby erg graag en vaak doen.

Dit keer is het de beurt aan ‘Lawrence of Arabia’.  

Bij een van de kippenhokken.



Wachten op de bus naar Adelaide.
Bye, bye Summertown.



* En voor wie benieuwd is of we het uiteindelijk nog aangedurfd hebben om een kip op te pakken; ja, gewapend met een paar werkhandschoenen durfde ik het aan! Gelukkig fladderden de kippen die ik op wilde pakken niet, anders had ik het echt niet gedurfd.

Weten jullie het nog; de eerste Euro’s uit de flappentap?!?

Voor mij duurde het iets langer voordat ik de eerste Euro’s daadwerkelijk in handen had, maar voor jullie was het begin januari 2001 al zover. Weten jullie het nog?

Uit de krant, 2 januari 2002

In de Australische zomer voor de openhaard met kersen, ‘cheese on toast’ en pannenkoeken

Een jaar eerder was het 40 graden, zo begrijpen we van Ian. Maar op nieuwjaarsdag 2002 is het koud en slecht en dat is uitzonderlijk voor deze tijd van het jaar.

Wederom zijn we gedwongen om binnen te blijven en ook dit keer kruip ik met mijn boek op de bank. De openhaard is zelfs aan (en dat middenin de Australische zomer), dus het is echt genieten zo lekker lui op de bank met zo’n fantastisch boek.

Ondertussen snoepen we kersen (ja, dat kan hier in januari!) en maakt Ian lekkere broodjes voor ons. Het is eigenlijk ‘cheese on toast’, kaas op geroosterd brood, maar gedurende de jaren heeft Ian steeds meer aan het recept toegevoegd. Met onder andere tomaat, ansjovis, olijven, ui, champignons en natuurlijk kaas zijn het net een soort pizzabroodjes. Ik smul ervan!

Maar we smullen nog meer op die eerste dag van het nieuwe jaar. Hoewel ze hier in Australië pannenkoeken eerder met het ontbijt dan ‘s avonds eten, besluiten we om die avond toch pannenkoeken te gaan bakken.

In plaats van oliebollen voor ons dus kersen, ‘cheese on toast’ en pannenkoeken op die eerste dag van het nieuwe jaar.

Telefoontje uit het vorige jaar!

Rond een uur of één gaan we richting bed.

Net voordat ik tussen de lakens wil schuiven begint de telefoon te rinkelen.

Het thuisfront belt me op om de beste wensen voor het nieuwe jaar over te brengen.

Ze hebben zich een uurtje verrekend en denken dat het net middernacht is geweest. Inmiddels heeft de klok bij ons in Australië dan echter al zo’n 60 minuten van het nieuwe jaar weggetikt.

In Nederland is het nog ergens op de middag van de laatste dag van het oude jaar. En zo krijg ik dus eigenlijk een telefoontje uit het vorige jaar.

Een raar verschijnsel blijft het toch; dat tijdsverschil!