Haasten door de douane en dan op naar Hong Kong

Als ik het boekje (zie mijn blogbericht van eerder vandaag) gelezen heb, berg ik het weer veilig achter het ritsje van het kleine vakje van m’n rugtas op; een kostbaar document.

Ik zoek in m’n tas naar een ander boekje; m’n reisdagboekje. Daarin lees ik terug wat ik een paar uur eerder schreef; een terugblik op het afscheid op Schiphol. Een afscheid dat heel anders was dan ik had verwacht:

“Pappa, mamma en Marjolein brachten me weg naar Schiphol, waar we ruim op tijd aankwamen. Ik loop een oud stagiair, het zonnestraaltje op het reisbureau waar ik werkte, tegen het lijf. En terwijl ik wat met hem sta te kletsen, kwam Orange er met haar ‘uitzwaaiers’ aan.

Orange en ik besluiten onze tassen in te sealen. We zijn daar druk mee bezig als, uit het niets, vriendinnen M. en H. er plotseling aankomen. Tussen hen in een spandoek met de tekst: “Marianne en Orange gaan backpacken. Lekker een jaar lang door Australië trekken!! Have Fun!!” “P.S. Sander heeft ook nog in de boeken gekeken, ènn… gaat ook mee voor 6 weken!!”, is er nog aan toegevoegd. Erg leuk en totaal niet verwacht. We hadden immers op het afscheidsfeestje al afscheid van ze genomen. Hadden die stiekemerds ons mooi tuk!

We gingen naar de incheckbalie, waar er langzaamaan steeds meer mensen van de groep bij kwamen. We kletsten wat tijdens het wachten op de tickets. Toen we die kregen, bleken ze niet te kloppen; de vluchten naar Nieuw-Zeeland ontbraken. Samen met iemand van Australian Backpackers, de organisatie waarbij we de reis hebben geboekt, gingen Orange en ik het regelen bij de balie van Cathay Pacific.

Na lang wachten, de tijd begon meer en meer te dringen, werd ons verteld dat we de juiste tickets bij de gate zouden krijgen. Haastig namen we afscheid van onze familie en andere ‘uitzwaaiers’. Toen snel door de douane en langs een drietal controles. Net op tijd kwamen Orange en ik bij de gate, waar de juiste tickets voor ons klaar lagen. Allemaal erg hectisch, maar ik ben blij toch de juiste tickets te hebben voordat we de lucht ingingen. Door alle hectiek heb ik minder traantjes weggepinkt dan ik verwacht had.

Toen ik zes jaar eerder met Marjolein voor een week of vier naar Australië ging, ging dat toch heel anders. We hadden alle tijd om op Schiphol nog iets te drinken met pap en mam. Wat was ik toen zenuwachtig. Marjolein en ik waren nog zo bleu en onervaren. We hadden nog nooit gevlogen en wisten ook niet zo goed wat we moesten verwachten. Met vochtige ogen namen we afscheid van pap en mam. En pas bij de douane stopten we met zwaaien, terwijl mamma met een zakdoek haar ogen afdroogde. We hadden alle tijd om bij de tax-free-winkeltjes rond te kijken en naar de gate te gaan.

Uren later en kilometers verder zette, op die dag in juli 1995, het vliegtuig de daling in. Als je nog nooit eerder gevlogen hebt, en dus nog nooit een landing meegemaakt hebt, is het wel erg bijzonder om in een stad als Hong Kong te landen. Destijds bevond de luchthaven zich nog midden in de stad. Tijdens de landing zei ik als grapje nog tegen Marjolein, die bij het raampje zat: “En, zie je de was al hangen?” Maar op een gegeven moment kon je de was ècht zien hangen en zag je mensen op straat lopen.

Na wat formaliteiten bij de douane konden we Hong Kong in. Vlak voor de uitgang hing een bord. Het gaf de temperatuur aan: 29ºC. Daaronder stond nog een getal. Dat getal gaf de luchtvochtigheidsgraad aan. Het zei ons helemaal niets, in Nederland kennen we dat nauwelijks. Eenmaal buiten overviel de hitte ons. Toen wisten we meteen wat een hoge luchtvochtigheidsgraad betekent; het gevoel van een subtropische zwemparadijs betreden met al je kleren nog aan. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste zweetdruppeltjes zich een weg zochten over onze rug.

Een bus bracht ons naar Hong Kong Island, waar zich onder andere ‘the Peak’ bevindt. Een kennis, ooit stewardess, had ons aangeraden om daar naar toe te gaan. Vanaf die berg zou je een prachtig uitzicht hebben over de stad.

Maar eerst moesten we de tram die je naar de top brengt nog vinden. We moesten daarvoor best wel veel lopen en in die hitte viel dat niet echt mee. Ik was dan ook erg blij toen we bij het trammetje dat naar the Peak gaat, aankwamen. Dat trammetje ging echt heel steil omhoog. Af en toe stopte het trammetje bij een halte en dan was het net of het trammetje een stukje terug gleed.

 

Uitzicht van the Peak, Hong Kong, juli 1995

 Bovengekomen gingen we al snel een winkelcentrum in. Daar was het namelijk lekker koel. Op de bovenste verdieping was een restaurant. Daar zijn we eerst maar naar toe gegaan om iets te drinken, waar we ondertussen wel aan toe waren.

Vanaf het terras bij dat restaurant heb je een fantastisch uitzicht over Hong Kong; de hoge flatgebouwen en hier en daar een berg. We maakten een aantal foto’s en gingen weer snel naar binnen. De klamme hitte maakte het niet aangenaam om buiten te zijn. Wat waren we blij met de airconditioning in het winkelcentrum. In dat winkelcentrum waren leuke, moderne winkels. Op zoek naar wat souvenirs in een grote souvenirwinkel kwamen we de jongen tegen die naast me in het vliegtuig zat. Zo zie je maar dat de wereld, ook in zo’n enorme wereldstad als Hong Kong, heel klein kan zijn.

Vanwege de hitte besloten we om eerder terug te gaan naar het vliegveld. Daar hebben we wat gegeten en rondgekeken in de winkeltjes. Ik koop er labels van Hong Kong en Australië om op m’n rugtas te naaien; m’n allereerste labels. Inmiddels sieren diverse labels m’n backpack.

Hoe zou Hong Kong nu zijn? Destijds was het, ondanks de hitte, een geweldige ervaring. Toen was Hong Kong een Britse kroonkolonie, anno 2001 behoort de stad tot China. Zou je dat verschil kunnen zien? Ik ben benieuwd! ‘Hong Kong here we come!!!’ ”

Geen bananen, yoghurt of biscuitjes, maar gelukwensen en goede raad!

Tien jaar geleden. Eindelijk dan echt op weg! Ik zit in het vliegtuig; het avontuur tegemoet.

Om me heen staan beeldschermpjes aan; er worden spelletjes gespeeld of film gekeken. Hier en daar brandt een lampje. Veel passagiers slapen. Twee dames voor me zitten zachtjes te kletsen. Elders slaan een man z’n boek dicht.

Ik pak m’n rugzak en rits het kleine vakje open. Voorzichtig haal ik het boekje tevoorschijn. Op de voorkant staat een globe. In gedachten zie ik het vliegtuig er omheen vliegen. Ik blader wat in het boekje en zie bekende en minder bekende handschriften.

Ik moet terugdenken aan het afscheidsfeestje dat ik afgelopen week gegeven heb; de mensen, de goede wensen en de aardigheidjes om mee te nemen op reis. Bijzonder is het boekje dat Marjolein voor me heeft gemaakt; het boekje dat ik nu in m’n handen houd.

“Een jaar is lang, heel erg lang! Als je ons mist, als je een dip hebt of gewoon als je er zin in hebt, kun je dit boekje pakken en er in lezen. Vrienden, familie en bekenden hebben er iets voor je in geschreven. Ze wensen je allemaal op hun eigen manier een fantastisch jaar, ze geven je tips en goede raad. Veel plezier ermee!”, zo lees ik in het boekje.

Hoe Marjolein het voor elkaar heeft gekregen dat vele dierbaren er in hebben geschreven, zonder dat ik dat ook maar in de gaten heb gehad, is me een raadsel. Leuk zijn ook de foto’s erbij.

Dan begin ik te lezen… 

“Lieve schat, Eindelijk is het zover! Je hebt er lang naar uitgekeken.  

Voor de tweede keer zie, voel, ruik en ervaar je Australië. Nu met Orange en niet met Marjolein. Samen zullen jullie het wel redden. Marianne, zal je alles uit Australië halen, waarmee je de rest van je leven verder kunt…

We zullen je natuurlijk missen, maar als we weten dat je geniet, genieten wij met je mee. We zullen, als dat kan, vaak even bellen. Even je stem horen … en dan weten we dat het goed gaat.

Als je terugkomt, is ’t winkeltje weg en is er meer tijd voor andere dingen. Pappa is dan ook gedeeltelijk met pensioen.

Lieve schat, geniet met volle teugen van de zon, de mensen, de familie, de natuur, je werk, Orange, de ontmoetingen, geniet van alles!

Liefs mamma”

Anderen schrijven:

“Als je dit leest, zo in den verre, realiseer je dan dat je een fantastische kans hebt benut voor het ontdekken van dit prachtige deel van de wereld.”

“Allereerst natuurlijk een hele fijne tijd aan de andere kant van de wereldbol.

Het zal voor je achterneefje wel raar zijn als je thuiskomt; zomaar een tweede Marjolein of toch niet!! Deze reis zal jullie toch wel wat veranderen. De gelijkenis zal wel blijven, maar door de ervaringen zal er toch veel veranderen.

Wij hopen dat je het erg naar je zin hebt en veel leuke dingen ziet en gaat doen.

Je achterneefje zal straks als je weer terug bent waarschijnlijk al een lopertje zijn; een echte boef die al wat gaat praten.

Wanneer je heimwee mocht krijgen, kijk in de spiegel, Marjolein is vlakbij.

Heel veel geluk en plezier.”

“Jeetje wat een avontuur!

Veel zien, hard werken om te kunnen eten, plekje zoeken om te kunnen slapen. Helemaal toppie!!!

Je hebt gelijk nu kun je dit doen. Wees voorzichtig én doe je moeder een lol; zoek geen Australische vlam, maar als het nou echt zo’n stoer lekker ding is … denk dan nog maar even heel goed na.

Nou lieve schat, heel veel plezier en hou het save.”

Dan het bibberige handschrift van oma, het handschrift dat ik zo goed ken van alle boodschappenbriefjes waarmee ik regelmatig door de plaatselijke supermarkt liep. Dit keer echter geen bananen, yoghurt of biscuitjes, maar gelukwensen en goede raad.

Daarnaast een foto van oma, broos en klein tussen Marjolein en mij in. De foto is gemaakt toen Marjolein  en ik zo’n vijf maanden geleden onze 25^e verjaardag vierden.

Een hartverwarmende tekst van tante Matje, luchtig afgesloten met de woordjes ‘Tot mails’. Velen hebben echter hun mailadres in het boekje geschreven of vragen me te mailen, dat hoorde tenslotte bij die tijd, maar tante Matje is dan wel al 81!

Ik lees weer verder.

De vriendin die samen met Marjolein in april mij op komt zoeken om met z’n allen Nieuw-Zeeland te gaan verkennen, schrijft:

“Hier een paar tips!

Niet doen:

- Houdt niet je mond dicht uit angst fouten te maken in het Engels;

- Wees niet bang voor het vreemde;

- Denk niet als er iets fout gaat, dat de wereld dan vergaat;

- etc.

Wel doen:

- Geniet!

- Let ook op de kleine dingen, bijvoorbeeld een mooi plantje;

- Denk genoeg, dus niet te veel of te weinig, aan het thuisfront;

- Verheug je op Nieuw-Zeeland;

- Geniet!

Tot over ± ½ jaar!”

Anderen schrijven:

“Als je dit schrijven leest of weer leest, zit je aan de andere kant van de aarde. In een andere cultuur, klimaat en andere normen. Je weet waar je heen gaat, toch zal je het weer anders ervaren. Je zult je dierbaren missen. Daar tegenover zal je veel nieuwe ervaringen opdoen, welke je je levenlang zullen heugen, je leven verrijken en je een andere kijk op dingen zal geven. Een jaar lijkt lang, maar je zal merken dat je je toch zal moeten haasten om het programma rond te krijgen. Abbekerk ligt ver van Australië vandaan, maar voor jou zal het heus dichtbij blijven. We zullen je blijven volgen, wat van ons laten horen op z’n tijd en wensen je alle succes van slagen samen met Orange. Jullie zullen het samen maken door dik en dun!

Geniet er vooral van!”

“… De winter komt eraan. Voor jou Marianne een zomerse kerst dit jaar. Heel spannend 1 januari 2002. Wij mogen omgaan met de Euro. Via een mailtje word jij op de hoogte gesteld hoe wij hier mee omgaan.

Al zit je even in een dip, pak dan dit boekje en lees een paar fragmenten, er staat vast wel een woordje geschreven waar je op dat moment iets aan hebt.

Kloine dinge benne veul belangroiker as grôte woorde.

En het wordt voorjaar. Marjolein komt overgevlogen. Daar wordt naar toe geleefd. Van allebei de kanten.

Het is even stil in Abbekerk. Moeders gaat de tuin in. En pakt de penselen. Er is geen betere therapie dan handenarbeid.

Moedertje tijd raast maar door. Vadertje Jaap 60 jaar.

Neem rustig de tijd om gelukkig te zijn. Tijd is geen snelweg tussen de wieg en het graf, maar ruimte om te parkeren in de zon!

De zomer is in aantocht. Voor jullie zit het grootste gedeelte er alweer op. Dan kom je lekker thuis.

De belevenissen, de verhalen, het alles.

Marianne, geniet, geniet en ontzettend veel geluk en plezier.”

“Lieve Marianne,

Onze levens gingen aardig gelijk op, maar nu zit jij in Australië en zijn de tegenstellingen groter als ooit.

Wanneer jij slaapt, ben ik wakker. Bij jou is het zomer, bij mij winter. Jij verblijft in een stad (Sydney) zo groot als … en ik zit in Abbekerk. Ik heb m’n familie in de buurt en jij alleen Orange. Alles wat je bij je hebt past in een rugzak (?), ik heb nog steeds moeite om m’n voorraad een plekje in m’n magazijn te geven. De outback waar jij doorheen reist is zo wijds, je rijdt er uren doorheen zonder dat het landschap zich wijzigt. Wij rijden met een paar uur in België.

Elke week zul je denken dat de reis die voor je ligt korter wordt. En wij denken: ze komt steeds sneller weer thuis.

Hoe dan ook: Geniet van je reis!!!

Marjolein”

“Wat een heerlijke ‘onderneming’ Marianne.

Geniet van het land, de cultuur, de mensen, de natuur én de vrijheid.

Je zult anders zijn als je terugkomt en toch dezelfde.

Heel, heel veel plezier (enne … doe voorzichtig).”

“Een heel fijn jaar Australië. Dit is een mooi boekje om als je het even moeilijk hebt gauw door te lezen. Ik zal zeker af en toe een kaarsje voor je branden dat alles goed mag gaan. Ik hoop dat je het heel fijn hebt daar en geniet van alles wat je tegen komt.

En als je in een dip zit denk dan maar, “Kom op ik heb dit gewild en we gaan ervoor!”

“M’n gedachten gaan terug naar juli 1995… Australië… ruim 6 jaar geleden. We waren net 19 geworden, en gingen voor een maand zò ver weg. We vlogen voor het eerst… spannend… ik voel je hand nog in de mijne. Hong Kong… herinner je je dat trammetje nog? Bij elke halte gleed ie naar beneden. Onze eerste indrukken van Australië in Sydney: hè, ze hebben hier ook IKEA… wat een schattige huisjes (in Glebe)… het Opera House: en nu zal ik hèt aanraken ook! Canberra met het parlementsgebouw in een berg. Melbourne met z’n trams en Flinders Station. Maar ook dat hele kleine theatertje met z’n heather… Sarah… Nikki. Naar Emma in Minyip, oftewel Coopers Crossing. The Grampians… de eerste kangoeroe die we in het wild zagen, poseerde voor ons. Toen in Adelaide een warm onthaal bij Coby en Don. Zal hij je weer Marmelade noemen? Nadat we Coby met tranen hadden achtergelaten, vervolgden we onze reis naar Coober Pedy, de reis door de outback was begonnen… een stadje onder de grond… mooie opalen. Ayers Rock, prachtige zonsondergang, maar the Olga’s waren ook overweldigend. Alice Springs… een basis van de Flying Doctors. Met het vliegtuig weer naar Sydney om vanaf daar per trein en bus naar Broken Hill te gaan. The Walls of China, overnachten in een hutje in de bush bush, Ricky, kangoeroes op het menu, BBQ en Billy-tea bij een meertje. Terug naar Sydney… Taronga Zoo, Peter, afscheid…

Terug naar huis met Australië en Sydney voorgoed in ons hart en gedachten.

Ik wens je net zo’n fijne tijd als toen! Veel (nieuwe) mooie herinneringen en heel veel plezier!

Marjolein (Margerine)”

Marjoleins tekst raakt me; er loopt een traan over m’n wang. Die reis destijds was ook zo bijzonder, hoe zou deze reis worden…?

Reiskriebels van m'n kruin tot in m'n tenen

Je hebt de afgelopen weken kunnen lezen welke nummers ik op twee cassettebandjes zette en mee nam naar Australië.

In tegenstelling tot de MP3-spelers van tegenwoordig kunnen er op cassettebandjes niet echt veel nummers. Op de bandjes die ik met me mee nam pasten er 50. Wie weet wanneer ik weer terug gekomen ben in Nederland en is gaan rekenen, heeft kunnen concluderen dat ik dan met die 50 nummers niet helemaal uit ga komen.

Daarom zal ik op de eerste maandag van elke oneven maand een nummer belichten die ik nu op zo’n cassettebandje zou zetten.

Via, via zag ik een paar weken geleden deze videoclip van het nummer ‘I missed you’ van Joshua Radin en ik was verkocht. Een vrolijk muziekje en een clip die de reiziger in me doet kriebelen van m’n kruin tot in m’n tenen.

Door het zien van de clip komen er herinneringen aan m’n reis door Australië bij me boven. Maar ook krijg ik spontaan zin om op reis te gaan; m’n rugtas over m’n schouders te gooien, in een auto te stappen en door prachtige, afgelegen landschappen te rijden. In gedachten meen ik de zon haast al op m’n huid te voelen prikken en zie ik mezelf al bij zo’n ‘truck stop’ uitstappen uit een grote oude auto en het stof van m’n jeans kloppen.

Ja, en als er dan ergens zo’n lekker ding met gitaar staat te liften… Ik geloof dat ik hem dan graag mee zou nemen…

En dat nummer, ja, die zou ik meenemen op een bandje om misschien ook wel zo’n road trip te maken.



Maar het blijft niet bij dat ene nummer. Op YouTube ontdek ik meer nummers van Joshua Radin. Misschien ben ik wat laat met het ontdekken van deze Amerikaanse singer-songwriter, maar wat ben ik blij dat ik zijn muziek ontdekt heb.

Met veel plezier zou ik dan ook volgende nummers van Joshua Radin aan toe m'n bandjes toevoegen:

Oma op de vlucht

In 1995 ging ik samen met m’n tweelingzus Marjolein voor het eerst naar Australië. We gingen toen voor een week of 4, 5.

Op weg naar Schiphol stopten we bij opa en oma om afscheid van ze te nemen. Ze waren toen al op leeftijd en hun gezondheid speelde hen wel eens parten. Toen we wegreden heb ik ze dan ook zo lang uitgezwaaid als maar mogelijk was. Om ze bij terugkomst van onze reis gelukkig weer in de armen te kunnen sluiten.

Als tien jaar geleden m’n vertrek voor het jaartje backpacken door Australië en Nieuw-Zeeland steeds dichterbij komt, opa is dan al niet meer in leven, slaat oma op de vlucht!

Een jaar is lang. En of oma soms voelt dat dat jaar, gezien haar gezondheid, voor haar te lang zal zijn en het afscheid tussen haar en mij dus een afscheid voor altijd zal zijn; ik weet het niet. In ieder geval besluit ze om vlak voor m’n vertrek een paar dagen bij m’n tante in de Noordoostpolder te gaan logeren.

In plaats van dat ze mij uitzwaait op weg naar Schiphol, zwaai ik haar uit op weg naar de Noordoostpolder. Ik zwaai ook weer zo lang mogelijk. En ja, dit keer was het inderdaad een afscheid voor altijd…

Wat doe je zo’n laatste week in Nederland!?!

Gisteren schreef ik het al; nog een week en dan is het tien jaar geleden dat ik naar Australië vertrok. En ja, wat deed ik toen in zo’n laatste week in Nederland!?!

Die week stond vooral in het teken van familie, vrienden en bekenden zien. Ik spreek met wat vriendinnen af om samen nog iets te doen. Een paar collega’s, oud collega’s moet ik eigenlijk zeggen, komen langs om een hapje bij me te eten. Ik krijg zelfs nog een paar logees.

Ook geef ik nog een afscheidsfeestje. Deze en gene komen langs voor een hapje, drankje, een babbeltje en om me nog even te zien. Velen brengen een kaartje of een aardigheidje mee. Erg leuk om iedereen nog even te spreken! En de gekregen zakken drop gaan mee naar de andere kant van de wereld!

Verder ga ik die laatste week nog naar de kapper, ruim ik m’n kamer wat op, doe ik nog wat papierwerk, stuur ik wat faxen, doe ik de laatste boodschapjes en pak ik m’n tas.

En dan zal het de 9^e zo ver zijn;…op naar Australië!!!

Blijf m’n blog volgen en ga mee… terug naar Australië!!!

Nog een week te gaan...

Nog een week te gaan en dan is het 10 jaar geleden dat ik naar Australië vertrok.

Bij deze week een filmpje over het kleurrijke Australië om alvast in de stemming te komen.

Matrassentester

‘Matrassentester’ dat vulde een klasgenootje ooit in toen we in groep 8 aan moesten geven wat we later wilden worden. De grapjas! Een relaxt baantje, zo zou je denken.

Dat dat niet helemaal zo hoeft te zijn, ontdekte ik toen ik een aantal weken voor vertrek naar Australië m’n zichzelf opblazend matrasje uit ging testen. Echt lekker lag het niet. Ik was dan ook blij toen ik halverwege de nacht m’n eigen bed weer op zocht.

Veel heb ik m’n matrasje in Australië niet gebruikt. Niet omdat het niet lekker lag, maar gewoon omdat het niet nodig bleek te zijn. Gaandeweg kom je er wel achter wat je wel en vooral wat je niet mee moet nemen.