‘Dokter Geoff, thank you for the music!’

Lenore had ons al enthousiast verteld over de musical waar Robert Grubb (dokter Geoff in ‘the Flying Doctors’) mee op de planken stond.
Tegenwoordig kent iedereen de musical ‘Mamma Mia’ wel; van de film met Meryl Streep of van de Nederlandse productie in de theaters. Destijds was de musical ‘Mamma Mia’ nog vrij onbekend, ook voor ons.

Orange, Sander en ik kopen kaartjes en gaan naar die musical. En wat hebben we genoten! Een mooi verhaal, vrolijke muziek en dan ook nog met een van de sterren uit ‘the Flying Doctors’ erin!

Robert speelde de rol van Harry, een van de mogelijke vaders.

Het mooiste vond ik toen Robert ‘Thank you for the music’ zong. Hij zong solo en speelde gitaar bij dat nummer.

Natuurlijk konden we het niet nalaten om Robert op te wachten voor een praatje. Ook gaan we met hem op de foto en schrijft hij in mijn boekje.

Toen de musical een paar jaar geleden opnieuw door Australië toerde, speelde Robert wederom die rol.

Peter Hardy, Robert Grubb & Nicolas Eadie
als de drie mogelijke vaders
in de musical 'Mamma Mia',
Melbourne, 2001

Ondanks haar grootsheid, kan Australië ook heel klein zijn!

Toen we een dag eerder in de jeugdherberg van Canberra aankwamen, kwamen we een bekende tegen. Douwe, een jongen die ook mee was met de tour naar de Blue Mountains, zat in de keuken z’n avondeten op te eten. Wat is Australië dan in ene klein!

Maar toen we van Canberra naar Melbourne reden, werden we ook met haar grootsheid geconfronteerd. Het was namelijk een heel stuk rijden. De meeste kilometers zat Sander achter het stuur, maar ook ik heb een stuk gereden.

We hebben uiteindelijk bijna de hele dag in de auto gezeten.

Afspraak met zuster Kate

’s Ochtends hadden Sander, Orange en ik een afspraak met Lenore Smith, oftewel zuster Kate uit ‘the Flying Doctors’. Veel te vroeg zitten we op die zondagmorgen (18 november viel in 2001 op een zondag) in het cafeetje waar we met haar hebben afgesproken.

Dan komt Lenore eraan; ze heeft een leuk kort kapsel en is vlot gekleed. Ze neemt plaats aan ons tafeltje en we kletsen gezellig met haar.

En net als Andrew en Chris schrijft ze iets in m’n boekje en gaan we met haar op de foto.

Een erg leuke ontmoeting. Lenore is zo aardig. Het was alsof we met een oude vriendin zaten te praten.

Drie bijzondere ontmoetingen in onze eerste week in Sydney! Maar ik heb ook genoten van alle andere belevenissen in deze enorme stad.

Ons verblijf in Sydney zit er echter op. We hadden eigenlijk gepland om eerder Sydney te verlaten, maar door onze afspraak met Lenore, zijn we iets langer in Sydney gebleven.

Na de leuke ontmoeting met Lenore halen we dan ook direct de huurauto op en gaan op pad.

’s Avonds komen we in Canberra aan. 

Shithead spelen bij het basketbalveld en naar Bondi Beach

Shithead spelen in de trein,
2003

In het hostel zat een hele groep klaar om te gaan basketballen. Orange en ik zijn ook meegegaan om te kijken. Maar het kaartspelletje dat we die ochtend van Edith, die ook in het hostel verblijft, geleerd hebben, boeit ons meer.

Het kaartspelletje, Shithead, is een leuk spel. Het schijnt veel onder backpackers gespeeld te worden.
Ook bij ons is het een groot succes!
We hebben het vaak gespeeld tijdens de reis, maar ook daarna.

De spelregels zet ik in een dagboekje en als ik het een tijd niet gespeeld heb, pak ik dat dagboekje erbij.

Na het basketballen gingen we met ongeveer de hele groep naar een van de bekendste stranden van Sydney; Bondi Beach.

Orange en ik zitten er heerlijk in de zon. Natuurlijk met een dikke laag zonnebrandcrème, want de Ozonlaag bij Australië is dun en de zon meedogenloos.



Bondi Beach, 17 november 2001

Ga ik in Nederland het huis niet uit zonder m’n tanden gepoetst te hebben; in Australië ga je niet naar buiten zonder je ingesmeerd te hebben met zonnebrandcrème.

Voordat we de bus weer pakken richting het hostel in het centrum van Sydney, wandelen we nog wat bij Bondi Beach. Het blijft een leuk strand.


Voor meer informatie over Bondi Beach: http://www.bondivillage.com/

En voor degenen die nu in Sydney zijn; tot zondag 20 november kun je nog naar ‘Sculpture by the Sea’ bij Bondi Beach.

In slaap gevallen bij de vissen

Vissen, haaien en pinguïns, die willen we wel zien. En dus gingen Rob, Ilse, Sander, Orange en ik naar het Sydney Aquarium.

Een van de eerste dieren die we daar zien is een platypus, oftewel een vogelbekdier. Met een snavel als die van een eend, een lijf als die van een mol en een staart als die van een bever is de platypus een aparte verschijning. Bijzonder is ook dat de platypus een van de weinige eierleggende zoogdieren is.

Verderop lijkt een haai recht op ons af te komen; dan ben je toch blij dat daar een stuk glas tussen zit!

Ook waren er pinguïns, zeesterren en andere zeebewoners.

En natuurlijk waren er vissen in alle kleuren, motieven en maten. Op het laatst hebben we heel ontspannen naar allerlei vissen gekeken. Er stond een relaxt muziekje op, waardoor ik tot twee keer toe bijna in slaap viel. Ik had op een gegeven moment zelfs een slaapschok.

Heel ontspannend dus dat Aquarium, maar ook informatief en leerzaam.

Een bezoekje waard.

Voor meer informatie over het Sydney Aquarium: http://www.sydneyaquarium.com.au/

Het wachten bij het Opera House wordt beloond!

Een beetje ‘Flying Doctors’ fan laat het natuurlijk niet bij een ontmoeting met één acteur uit die serie als je weet dat er een andere acteur op dat moment optreedt in het wereldberoemde Opera House.

We hebben het hier over acteur Christopher Stollery, piloot Johnno uit ‘the Flying Doctors’.

Hij staat op de planken in het theaterstuk ‘Don Juan’.

Orange, Sander en ik hebben geen kaartjes voor dat stuk, maar we hopen Chris na afloop van het stuk tegen het lijf te lopen. Dat bleek echter nog niet zo eenvoudig te zijn.

Terwijl we op Chris wachten zien we eerst William McInnes naar buiten komen. Hij is bekend van o.a. ‘Blue Heelers’, maar hij speelde ook naast Monic Hendrickx in ‘Unfinished Sky’, een remake van ‘de Poolse Bruid’.

Na een tijdje wachten zagen we Chris. Hij ging echter samen met iemand weer terug naar binnen.

Weer moesten we wachten. Ondertussen zagen we wel wat bekende gezichten; we volgen tenslotte de Australische series en films een beetje. Zo zien we bijvoorbeeld Angie Milliken, bekend van ‘the Feds’, naar buiten komen.

Het wachten begon wel heel lang te duren, dus we gaven het eigenlijk een beetje op. Ik treuzelde echter nog wat en hoorde plots stemmen. Ons wachten werd beloond; Chris was erbij!

Hij had de tijd voor ons. Terwijl zijn vrienden stonden te wachten, ging Chris met ons op zoek naar een mooie locatie om met ons op de foto te gaan. Dat viel nog niet mee, want het was donker.

Ook Chris schreef iets in hèt boekje. En we kletsten nog wat met hem. Hij vertelde dat hij tijdens de Olympische Spelen ook in het Opera House heeft opgetreden en dat hij dat zo’n unieke locatie vond.

Wederom een leuke ontmoeting! En inderdaad een unieke locatie.

Blijf m’n blog volgen en je leest welke acteurs ik nog meer ontmoet heb.

En ondertussen in Australië; is diezelfde Chris druk aan het repeteren voor een theaterstuk met niemand minder dan Cate Blanchett (van o.a. ‘Lord of the Rings’ en ‘the Curious Case of Benjamin Button’).

En William McInnes… Zijn vrouw kon de strijd tegen kanker niet winnen en is nog geen twee weken geleden op 53 jarige leeftijd overleden. Zo triest…

Here comes Trouble; Orange heeft een nieuw vriendje…met een tatoeage!

Met een zwak voor leuke gezichtjes, gaat Orange voor de bijl als ze haar nieuwe vriendje ziet.
Hij heeft donkere ogen, draagt alleen een korte broek, heeft een tatoeage in z’n lies, maar heeft ook een hoog knuffelgehalte.

Orange geeft hem de naam ‘Trouble’. Die bijnaam kreeg ze bij de tour van de dag ervoor. De gids gaf haar die naam toen ze een keer moeilijk in de bus ging zitten.

Maanden later vind ik de ‘surfer dude’-versie van Trouble. Ook ik ga voor de bijl.

Het gaat een beetje z’n eigen leven leiden. De ‘heren’ worden in allerlei situaties en op allerlei locaties op de foto gezet.

Bij een stukje van de Berlijnse muur.

Een paar jaar later nemen we ze mee naar Berlijn en poseren ze voor een stukje van de Berlijnse muur.

Ook wordt een cavia van Orange naar Trouble vernoemd.

We zijn niet de enigen die met onze zachte vriendjes op reis gaan. Op facebook zie ik regelmatig foto’s van de giraf van een kennis voorbij komen; poserend voor mooie uitzichten of zittend op een standbeeld.

Ook tijdens mijn reis door Australië kom ik een meisje tegen dat met haar kikkertje op reis is. Het kikkertje gaat regelmatig op de foto. Ook al staat hij er bij sommige foto’s klein op, het schijnt de foto’s zoveel mooier te maken.

En zo voegt Trouble zich dus bij ons…

Nog niet zo lang geleden, maakte ik deze
scrapbookpagina met daarop het kikkertje.