Luisterliedje waarvan je de tekst niet verstaat

Op de cassettebandjes die ik mee neem naar Australië zet ik ‘Abhainn An T-Sluaigh’ (the crowded river) van Runrig.

Toen ik het nummer destijds op het bandje zette, wist ik niet wat de Schots-Gaelische woorden betekenden, maar het klonk zo verdomd lekker. Dat vond ik toen al, maar nu nog steeds.

Over het algemeen heb ik een voorkeur voor luisterliedjes, maar de betekenis van de teksten laat ik niet altijd tot me doordringen. Dus ja, dan maakt het ook niet zo heel veel uit of je de tekst niet kan verstaan.

Aangezien in Schotland het Schots-Gaelisch (Gaelic) al een minderheidstaal is, verwacht ik niet dat jullie het begrijpen. Daarom heb ik voor jullie een filmpje gezocht met de vertaling van de tekst.

De band Runrig, een Schotse folkrock band die in 1973 werd opgericht, toert, hoewel niet meer helemaal in originele bezetting, overigens nog steeds.

Als ik de tandarts gedag zeg, is de foto nog niet droog!

In verband met de tandpijn en de ontsteking die ik eerder die week had, breng ik een bezoekje aan de tandarts; de tandarts van Coby.

Het is een vriendelijke man die de tijd neemt om alles rustig uit te leggen.

Nadat hij eerst even gekeken heeft, maakt hij een foto.

Hij denkt dat er een zenuw aan het afsterven is of zo, maar hij is niet helemaal zeker. Er is in ieder geval wel iets gaande met de zenuw.

Omdat hij verder nog niets kon zien, heeft hij er ook niets aan gedaan. Ik moet nog een antibiotica kuurtje (de andere kuur zit er inmiddels op) en dan maar kijken hoe het gaat.

De tandarts geeft me nog een telefoonnummer van een tandarts in Melbourne mee; voor het geval dat. Hij wil me ook de foto meegeven, maar die is nog niet droog.

Als mijn tandarts in Nederland een foto maakt, dan staat die binnen een mum van tijd op zijn computer. Anno 2002 is deze tandarts in Adelaide nog niet zo modern; de foto moet drogen!

Tegen de tijd dat ik de tandarts vriendelijk gedag zeg, is de foto nog niet droog. En dus zal die foto later naar Coby gestuurd worden. Dan heb ik in ieder geval een foto om op terug te vallen als ik elders naar een tandarts moet.

Al hoop ik natuurlijk dat het bij dit ene tandartsbezoek blijft!

Dolfijnen spelen met de boot

Al vroeg moeten Orange en ik ons melden bij de boot die ons van Kangaroo Island naar het vaste land van Australië zal brengen.

We zoeken een plekje op een bankje op het dek. Als alles en iedereen aan boord is, worden de trossen los gegooid en zet de boot koers richting Cape Jervis. De huisjes van Penneshaw, inclusief dat van Cheryl, zien we steeds kleiner worden.  

We zitten wat te kletsen als iemand ons er plotseling op attent maakt dat er een groepje dolfijnen rond de boot zwemt. Orange en ik twijfelen geen moment en gaan ook kijken. Alsof ze spelen met de boot, duikelen de dolfijnen door het water. Wat bijzonder om ze van zo dichtbij in hun natuurlijke omgeving te kunnen zien!

Vanaf Cape Jervis brengt een bus ons naar Adelaide. We winkelen nog wat in het centrum voordat we naar Don en Coby gaan. Daar worden we weer hartelijk ontvangen. Wat is het toch fijn om bij hun terecht te kunnen!

En dan zit het verblijf op Kangaroo Island er toch eerder op dan gepland!

De dokter in Kingscote adviseerde me een tandarts op te zoeken. Om nou zomaar lukraak een tandarts uit het telefoonboek te bellen voor een afspraak, zag ik niet zo zitten. Gelukkig, is de familie in Adelaide relatief dichtbij en dus heb ik Coby om het telefoonnummer van haar tandarts te gevraagd.

Na het ontbijt, bel ik Coby’s tandarts op. Ik kan de 22^e, over twee dagen, al terecht. Dat is snel en dus zullen we Kangaroo Island eerder dan gepland moeten verlaten. We gaan dan ook meteen de boot en de bus naar Adelaide voor de 21^e boeken.

Verder maken we voor de laatste keer schoon in het huis van Cheryl. Wat ik mijn geval voornamelijk neerkomt op stoffen.

Na de lunch hebben we tijd voor onszelf en die vullen we met het kopen, schrijven en posten van een stapeltje kaarten. Ook werken we ons dagboekjes bij en schrijven we een leuk berichtje in het gastenboek van Cheryl.

Dagboekje bijwerken.

’s Avonds kijken we televisie. De uitreiking van de Golden Globes wordt in Australië helemaal uitgezonden en daar kijken we naar.

De Australiërs doen het dat jaar goed. Nicole Kidman krijgt een Golden Globe voor haar rol in ‘Moulin Rouge’. Ook zijn er een Golden Globes voor Rachel Griffiths (‘Six Feet Under’) en Judy Davis (‘Life with Judy Garland: Me and My Shadows’).

En de uit Adelaide afkomstige regisseur/schrijver Scott Hicks komt nog voorbij in verband met zijn film ‘Hearts in Atlantis’ met Anthony Hopkins.

Maar de film die in 2002 de meeste prijzen in de wacht sleept is ‘A beautiful mind’ met Russell Crowe, waaronder de Golden Globe voor beste film en voor beste mannelijke hoofdrol (Russell Crowe).

Leuk om die uitreikingen eens helemaal te zien, maar het duurde wel erg lang.

En dan is het tijd om naar bed te gaan; het laatste nachtje op Kangaroo Island…

Taste of the island

Orange en ik gaan nog meer van Kangaroo Island ervaren, want de ‘taste of the island’ tour staat op het programma.

Die tour begint bij de ‘Honey Farm’. Daar krijgen we uitleg van een man die eigenlijk veel te nerveus is. Hij gaat kennelijk liever met bijen om dan met toeristen. Desalniettemin doet hij toch zijn best.

In het bijbehorende winkeltje is van alles van en met honing te koop. De honing die we er proeven smaakt erg lekker!

Daarna gaan we de bus weer in om naar de volgende ‘attractie’ te gaan; een eucalyptusdistilleerderij. Daar worden we ook weer ontvangen door een man die daar werkt. Deze man kan het echter veel beter vertellen.

Het is best wel interessant om te zien hoe ze olie uit eucalyptusbladeren distilleren. De opstelling en het hele proces doet me erg aan de scheikunde lessen op de middelbare school denken.

Na de ‘scheikundeles’ kunnen we ook hier nog wat rondkijken in de winkel.

Vervolgens staat het Parndana Wildlife Park op het programma. Aan de hand van een meisje dat daar werkt, worden we door het park geleid. Ze laat ons onder andere vogels (‘parrots’, kookaburra’s en meer), koala’s, kangoeroes, wilde zwijnen, een adelaar en wallabies zien. Ook leg ik twee echidna's en een wombat, die ze daar hebben, op de gevoelige plaat vast.

Twee echidna's.



Een wombat.



Na het wildlife park is het tijd voor ‘afternoon tea’; thee met scones. Dat smaakt naar meer! Bij het nabijgelegen strandje kunnen we meteen even de benen strekken.

Daarna stappen we weer in de bus naar de volgende stop; een sheep dairy. Daar krijgen we te zien hoe schapen gemolken worden. Het lijkt op hoe dat bij koeien gaat, toch is het leuk om te zien.

Ook mogen we er het een en ander proeven; een paar soorten kaas en yoghurt. Dat smaakt ook weer erg goed.

Sheep dairy.

Na afloop van de tour worden Orange en ik afgezet in Penneshaw waar we weer naar Cheryl gaan om bij haar nog een paar dagen tegen kost en inwoning wat huishoudelijk werk te verrichten. Daarover een andere keer meer…

Andere reizigers ontmoeten?

Eerder hebben we Kingscote al een beetje verkend, maar het pelikanen voeren hebben we nog niet gezien. Vanaf een afstandje slaan we dat voeren gade. Een leuk gezicht!

Pelikanen vliegen heel mooi door de lucht. Zou dat komen door de grote spanwijdte die ze hebben?

We verkennen Kingscote nog wat verder. Daarvoor zijn we tenslotte naar die plaats gekomen.

Ook vonden we, toen we naar Kingscote gingen, dat we weer eens naar een jeugdherberg moesten gaan om weer eens tussen andere reizigers te zitten. Er zijn echter niet veel andere reizigers in het hostel, dus wat dat betreft valt het een beetje tegen.

Onze kamer in de jeugdherberg.

Toch ontmoeten we in Kingscote nog wat medereizigers en mede-wwoofers (mensen die tegen kost en inwoning werken). Als we Kingscote inlopen om nog wat foto’s te maken, zien we Cheryl namelijk op een terrasje zitten. En ze is niet alleen; ze heeft twee wwoof-ers die bij Alex werken mee. Orange en ik maken een praatje met ze. Eén van hen blijkt ook uit Nederland te komen. We wisselen wat reiservaringen en e-mailadressen uit. En zo ontmoeten we toch nog wat andere reizigers!

En nu is m’n kin ook nog dik...!

Het grieperige gevoel van de dag ervoor is gelukkig over, maar m’n tandpijn nog niet. Een klier onder m’n tong is opgezwollen en m’n kin is ook dik.

We besluiten dan ook een tandarts op te zoeken. Omdat er echter niet zo heel veel mensen op Kangaroo Island wonen, komt de tandarts maar eens in de zoveel tijd naar Kangaroo Island. Helaas blijkt hij op dat moment niet aanwezig te zijn.

Even zie ik taferelen voor me dat ik opgepikt moet worden door de echte ‘Flying Doctors’ die me dan naar een tandarts zullen vliegen. Ervaar ik nu dan aan den lijve wat het betekent om in zo’n afgelegen gebied in zo’n uitgestekt land te zijn?!?

Nadat de receptioniste van de tandarts mijn verhaal heeft aangehoord en me heeft verteld dat het waarschijnlijk een ontsteking is en dat ik een wortelkanaalbehandeling zal moeten ondergaan, voel ik me te naar om nog te kunnen bedenken dat misschien wel zo’n knappe dokter als dokter Tom mij dan mee zou nemen in zijn vliegtuig.

 

De ‘Flying Doctors’ zijn echter niet nodig; Kingscote heeft gewoon een huisarts. En die breng ik een bezoekje. Hij schrijft me antibiotica voor. Dat gaat de ontsteking tegen, maar ik moet sowieso naar een tandarts om er iets aan te laten doen. Echt balen dat ik zoiets heb. Moet ik in het buitenland naar een tandarts, terwijl ik in Nederland altijd al blij ben als mijn eigen tandarts er is en niet een of andere vervanger. Maar ja, wat moet, dat moet!

De mensen die me geholpen hebben, zijn wel erg vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze bij de dokterspraktijk hadden ontdekt dat ze me te veel hadden berekend, hebben ze de apotheek gebeld, omdat ze hoopten dat wij daar nog zouden zijn. Orange en ik liepen toen echter al weer buiten. De apothekersassistente is ons vervolgens achterna gelopen. Wat een inzet van al die mensen!

En dan is de medische zorg in ene toch niet zo ver weg!