Gehavend komt de boot in Williamstown aan

Hester en ik hebben het plan opgevat om naar Williamstown, een wijk van Melbourne, te gaan. Maar voor het zover is, kijkt Hester een aantal brochures door in verband met haar reis naar Adelaide. Ik geef haar nog wat advies en dan boekt ze de reis. 4 Maart vertrekt ze naar Adelaide. Jammer dat we dan niet meer met haar op kunnen trekken; Orange en ik kunnen het goed met haar vinden!

En toen dus op weg naar Williamstown. Om daar te komen, besluiten Hester en ik de boot te nemen. Het duurt lang voordat die boot er is en ook het weer is niet al te best. We lassen onze trip bijna af, maar gaan uiteindelijk toch.

De boot is niet erg groot; er kunnen maximaal 20 mensen mee mee. De bruggen zijn nogal laag, of het water in de Yarra River staat te hoog, waardoor er iets van de bovenkant van de boot tegen een brug komt en kapot gaat. Niet zo leuk voor de schipper, maar wij kunnen er wel om lachen. Uiteindelijk komen we goed in Williamstown aan.

Nou ja, we hebben het koud gekregen op de boot. We zaten namelijk in de wind. In Williamstown beginnen we dan ook met warme chocolade melk en thee met iets lekkers erbij. We kijken wat rond in de winkeltjes die er zijn en lopen richting strand. We zien wel water, maar een zandstrandje ontbreekt. Verderop lijk ik wel iets van een zandstrandje te zien. Wat is het Noord-Hollandse Schoorl met z’n strand en duingebied dan anders!

Terug nemen we de trein. Dat is warmer, sneller en goedkoper dan de boot. Hoewel Hester en ik ons toch nog wel vermaakt hebben in Williamstown, had Orange niet veel gemist. Williamstown viel wel wat tegen.

Koningin Beatrix; zo zie ik haar toch liever!

Een kennis van me plakte krantenknipsels voor me in een map en toen ik terug kwam van mijn reis kreeg ik die van haar. Die krantenknipsels tref je zo nu en dan aan op mijn blog. Gewoon om je een beetje terug te voeren naar tien jaar geleden.

De afgelopen weken heb je veel krantenknipsels over de Olympische Winterspelen in Salt Lake City aangetroffen op dit blog. Die Olympische Spelen zitten er weer op. Traditiegetrouw ontvangt Koningin Beatrix dan de medaillewinnaars.

En ook daarvan plakte de kennis van mij een krantenknipseltje in de map.

Toen ik, overigens al maanden geleden, een lijstje maakte met daarop alle krantenknipsels die ik op mijn blog wilde zetten, zat dit krantenknipsel daar ook bij. Want wat een leuke foto!

Maar ja, ook bij een blog waarbij je terugblikt, kan de actualiteit zomaar om de hoek komen kijken. Na al die beelden die we de afgelopen anderhalve week van Koningin Beatrix hebben gezien, waarbij haar verdriet en verslagenheid na het skiongeluk van Prins Friso van haar af te lezen is, kijk je toch anders naar zo’n foto. En ik kan alleen maar zeggen dat ik haar toch liever zo zie:

En dat zij en de mensen om Prins Friso heen, de kracht maar weer mogen vinden!!!

Finally!

Na hem eerder in het theater gezien te hebben, is het ons uiteindelijk gelukt om acteur Guy Pearce te spreken. Een bijzonder moment!

Over die ontmoeting kon je de afgelopen week lezen op mijn blog.

Toen ik het nummer ‘Finally’ uit de film ‘Priscilla, Queen of the Desert’ (met daarin diezelfde Guy Pearce) op een van de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië, zette, kon ik niet vermoeden dat ik hem in Australië tegen het lijf zou lopen.

Dat nummer belandde, naast nog een aantal nummers uit die film, gewoon op het bandje omdat ik het een mooi nummer vind en omdat het me doet denken aan die leuke film.
Geniet mee:

En voor wie nog in Oscar sferen is; wist je dat de film ‘Priscilla, Queen of the Desert’ in 1995 een Oscar won? En wie het bovenstaande filmpje bekeken heeft, kan wel zien waarvoor!?! Juist ja; de kostuums. En terecht!

Maar Orange en ik weten dat Guy Pearce er ook goed uit ziet zonder kostuum! ;-)

Lanterfanten, maar toch lijken we op te moeten schieten!

Ik neem Hester mee naar de fotogalerie waar ik een dag eerder m’n ogen uitkeek. Hester houdt namelijk ook erg van fotografie.

Daarna snel terug naar het hostel, want om half twaalf is het mijn beurt achter de computer. Ik werk een aantal mailtjes weg.

Verder kletsen Orange en ik wat, ik was een van m’n broeken, ik blader door de Lonely Planet en lees in m’n boek.

Kortom, ik doe niet veel. En daar ben ik een beetje dubbel over. Aan de ene kant wil ik namelijk van alles ondernemen, maar aan de andere kant vind ik het ook wel lekker om een beetje te lanterfanten. Dat relaxen is ook wel lekker en misschien op z’n tijd ook wel goed.

Ondertussen begint de tijd in Australië best al op te schieten. Orange en ik zijn al bijna vier maanden weg. Nog even en we gaan naar Nieuw-Zeeland. Daarna hebben we nog een maand of vier om de rest van Australië te doen. Daarna nog Bali en Hong Kong. Opeens lijk je dan toch wel weer op te moeten schieten…

Glitter en glamour in het winkelcentrum en een doosje aardbeien voor 80 cent

Ik breng een bezoekje aan een winkelcentrum op de Southbank, de zuidoever van de Yarra River die dwars door Melbourne stroomt. Eerder ben ik daar ook al geweest, maar Hester vertelde me dat er een winkeltje met leuke souvenirs is. Daar neem ik dus een kijkje. En inderdaad; ze hebben leuke souvenirs.

De rest van het winkelcentrum verken ik ook nog wat verder. Ik kijk m’n ogen uit in een galerie met erg mooie foto’s!

Daarna loop ik verder naar het winkelcentrum bij het Crown Casino. Een luxueus ogend winkelcentrum met veel glitter en glamour. Een hele mooie draak decoreert een van de gangen en verder is het winkelcentrum rijkelijk voorzien van goudverf en verlichting.

Na al die luxe keer ik terug naar het meer alledaagse; samen met Orange wandel ik naar het Travellers Contact Point om te kijken of er post is.

Vervolgens ga ik nog even naar de Queen Victoria Market, een grote markt met onder meer groenten, fruit en souvenirs. Als ik daar aankom, loopt de markt echter al bijna ten einde. Ik zie nog wel wat van de kraampjes met souvenirs. En bij een kraampje met fruit koop ik een doosje aardbeien.

In het hostel eet ik de aardbeien op. De smaak was wel goed, maar ik kan de helft zo weggooien. Jammer, maar ja, als je 80 cent voor een doosje betaalt, kun je dat ook wel verwachten.

Verder kijken we film, doen we de was en gaan we naar het dakterras voor de gratis barbecue. Dat smaakt wel goed, maar is vooral ook erg gezellig.

Het resultaat van de Olympische Spelen

Anno 2002 zitten de Olympische Spelen in Salt Lake City er weer op.

Het resultaat:

Rommeldagje

Vanuit het hostel wordt ook een dagtour georganiseerd naar de straat waar ‘Neighbours’ opgenomen is en naar de Dandenongs (een natuurgebied). Orange en ik zouden met zo’n tour mee gaan, maar Orange voelt zich niet lekker.

Gelukkig willen een paar mensen die op de wachtlijst staan wel mee. Dan krijg je wel je geld terug. Met dat geld hebben we de tour van volgende week geboekt. Hopelijk gaat het dan wel door.

Verder is het een beetje een rommeldag. Ik haal onze post, brieven van het thuisfront, op bij het Travellers Contact Point. Verder winkel in nog wat, koop ik een kaart voor de trouwdag van pap en mam en maken Orange en ik nog een ritje in de City Circle Tram.

Later wandel ik nog even naar het Victorian Arts Centre. Ja, dat blijft op de een of andere manier toch trekken. Ook kijk ik nog wat rond in het park wat daar vlakbij ligt. Daar ben ik destijds met Marjolein ook geweest. Echt heel erg was dat park niet veranderd.

In de regen wandel ik terug naar het hostel.

Na het eten bel ik nog even naar het thuisfront. Met oma gaat het af en aan; de ene keer gaat het goed en dan is het weer mis. ‘Hopelijk houdt ze het nog een tijdje vol. Het zou me zo raar lijken als ze er niet meer is als ik terug kom’, schrijf ik later in mijn dagboekje.

Verder e-mail ik nog wat en kletsen Orange en ik met Hester.

En zo verloopt ons rommeldagje.