We zoeken Guy, maar vinden Geoffrey!

Hoewel we Guy Pearce wel op de planken gezien hebben, willen we hem ook graag nog even spreken. Omdat dat nog niet gelukt is, ondernemen we een poging.

Onderweg naar het Victorian Arts Centre komen we al een ‘bekende’ tegen; we zien Gary Sweet lopen. Na een “Hey Gary!” van Orange, kijkt hij op en zegt zoiets als: “Oh, you two!” Grappig dat hij ons herkent!

Bij het Victorian Arts Centre wachten we op Guy Pearce. Helaas zien we hem niet. Hij is waarschijnlijk door de stage door vertrokken, terwijl wij bij de hoofdingang stonden.

Maar we zien wel een andere bekende Ozzie buiten bij de ingang van het theater staan; niemand minder dan Geoffrey Rush! Niet helemaal toevallig, want hij is binnenkort ook in dat theater te zien. Omdat hij druk met iemand in gesprek is, spreken wij hem maar niet aan.

Wil je weten of het ons lukt en of we de lef hebben om Guy Pearce aan te spreken, blijf dan mijn blog volgen. Dan weet je meer.

Een spread uit mijn scrapbook.

Tot slot nog even waar je Geoffrey Rush van zou kunnen kennen:

Hij heeft heel veel filmrollen op zijn naam staan, waaronder Captain Hector Barbossa in de ‘Pirates of the Caribbean’-films.

Jaren voor die films speelde hij zich al in de kijker door in 1997, naar mijn mening geheel terecht, een Oscar te winnen voor zijn rol als David Helfgott in de film ‘Shine’.
Detail: in het onderstaande filmpje zie je trouwens ook Beverly Dunn, die wij ook ontmoet hebben.

Vorig jaar was hij te zien in ‘the King’s Speech’. Een mooie rol, maar, hoewel hij wel genomineerd was voor een Oscar, won hij die niet. De film was echter wel goed voor vier andere Oscars, waaronder een Oscar voor beste film en voor beste mannelijke hoofdrol (Colin Firth). Een leuk detail; Guy Pearce heeft ook een rol in die film.

Op de dag voor Australia Day wordt in Australië de ‘Australian of the Year’ verkozen. Dit jaar was dat Geoffrey Rush. En wat een geweldige speech gaf hij toen!

En die man hebben wij dus gewoon bij het Victorian Arts Centre zien staan!

We spreken dokter Guy op een vakantiebeurs!

Na zijn tijd als dokter Guy bij ‘the Flying Doctors’ gaat David Reyne onder andere aan de slag als presentator bij ‘Getaway’, een reisprogramma op de Australische televisie.

Jarenlang reist hij voor dat programma de hele wereld over.   

Lang voordat we aan deze Australië-reis begonnen zijn, had ik mij al ingeschreven op de mailinglist van dat programma. Regelmatig las ik wat er elke week in de afleveringen te zien was. Af en toe kwam er een berichtje voorbij dat je het team van ‘Getaway’ kon ontmoeten. Als je dat leest en in Nederland zit, klinkt het ver weg. Hier in Australië hield ik het echter goed in de gaten. Beetje ‘Flying Doctors’-fan laat de kans om dokter Guy te ontmoeten natuurlijk niet aan zich voorbij gaan!

Eerder die week stond er in een mailtje dat je het team van ‘Getaway’ kunt ontmoeten. Ook in Melbourne! Ze zouden aanwezig zijn tijdens een soort van vakantiebeurs.

Wij dus naar het Melbourne Exhibition Centre, want daar wordt die vakantiebeurs gehouden. De beurs blijkt niet zo heel groot te zijn. Toch vermaken we ons er bijna de hele dag.

Eerst maar even naar wat ons naar die beurs bracht; David Reyne! We zoeken de stand van ‘Getaway’ op en treffen hem daar aan.

We hadden uit interviews en artikelen al wel begrepen dat hij echt niet op z’n personage in ‘the Flying Doctors’ lijkt. Hij is veel bescheidener!

We praten met hem; onder ander over reizen. Destijds was hij nog nooit in Amsterdam geweest; Kopenhagen kwam waarschijnlijk het dichtst bij Nederland in de buurt. Ook geeft hij nog wat reistips aan ons. Erg leuk om hem te spreken!

Daarna kijken we nog rond bij de andere stands op de beurs. Ook nemen we plaats bij het podium om daar presentaties, Indische danseressen en spelletjes te zien.

Om ten slotte voldaan naar het hostel terug te gaan; een mooie ontmoeting rijker!!!  

Soms gaat het allemaal net iets langzamer!

Als je zo lang op reis bent, dan zijn er dagen waarop je veel beleeft. Maar er zijn ook dagen waarop je niet zo veel beleefd. Zo’n dag hebben we op 14 februari 2002.

Orange en ik zouden het verloop van de reis tot aan Nieuw-Zeeland (medio april) gaan plannen, maar dat blijkt moeilijker te zijn dan we dachten. We komen er uiteindelijk niet helemaal uit en besluiten in ieder geval nog een week in Melbourne te blijven.

Verder kletsen we uitgebreid met Hester en Eveline. Erg gezellig!!!

Helaas vertrekt Eveline later die middag naar Tasmanië en Hester zal over twee dagen Melbourne verlaten. Ook hun reis gaat verder.

Ondertussen gaan de Olympische Spelen in Salt Lake City ook gewoon verder. Echt heel veel krijgen we er niet van mee, want we kijken weinig televisie.

We hebben dan ook niet gezien dat schaatser Gerard van Velde weer vierde werd. Maar de kennis van mij die krantenknipsels voor me verzamelt, ontgaat het niet en knipt het onderstaande uit de krant.

Night Market

detail uit mijn scrapbook

Na de belevenis met George en Gary, het was een matineevoorstelling, gaan we op tijd eten. Want we willen naar de ‘Night Market’, een avondmarkt bij de hal van de Queen Victoria Market.

Er zijn wel leuke dingen, maar de markt is erg klein. Na een eerste rondje over de markt, doen we nog maar een rondje.

Het is wel leuk om er even naar toe te gaan, maar het valt mij wat tegen; ik had het groter verwacht. Maar ja, dat weet je pas als je het gezien hebt.

Toen ik je zag…

Het is maandagmiddag en dus tijd voor een muziekje op mijn blog. Op de cassettebandjes die ik mee nam naar Australië, naast heel veel Australische muziek, ook een aantal Nederlandse nummers.

‘Toen ik je zag…’ gezongen door Anthonie Kamerling als Hero, het personage dat hij speelde in de film ‘All Stars’, is een van de Nederlandse nummers die op de cassettebandjes staan. En omdat het morgen Valentijnsdag is, leek me dat een goed nummer voor deze maandagmiddag.

Dus bij deze:   

Oh! What a night met Gary en George

Naast kaartjes voor ‘Sweet Bird of Youth’ hebben we ook kaartjes gekocht voor de musical ‘Oh! What a night’. In die musical ook weer een aantal bekenden; zo doen George Kapiniaris (DJ in ‘the Flying Doctors’) en Gary Sweet (Mickey in ‘Police Rescue’) er in mee.

Het is een erg leuke musical met goede muziek; disco, jaren ’70.

George heeft een grotere rol dan ik gedacht had, en ook nog eens een leuke rol. Hij kan lekker gek doen! Als je dat ziet en een klein beetje weet hoe hij is, energiek, grappig en gek, dan zie je pas dat hij zich in ‘the Flying Doctors’ echt in moest houden.

George willen we na afloop van de musical wel even zien en spreken en dus gaan we naar de stage door en ook dit keer worden we naar de ingang aan de voorkant van het Victorian Arts Centre gestuurd.

Als we George bij de ingang zien staan, stappen we op hem af. We praten wat en gaan met hem op de foto. Als hij met mij op de foto gaat, begint hij spontaan ‘Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd’ te zingen.

Tijdens het 65-jarig jubileum van de VARA in 1990, de VARA zond destijds ‘the Flying Doctors’ uit, is George overgevlogen naar Nederland om wat items aan elkaar te praten en om mee te zingen met ‘Kinderen voor Kinderen’. Erg leuk dat hij die tekst nog steeds kent!

Natuurlijk laat ik George nog even in mijn boekje krabbelen.

George zingt 'Ik heb zo wa-wa-waanzinnig gedroomd'

Gary Sweet komt er ook nog bij staan. Ook hij gaat op de foto. En ook hij schrijft iets in mijn boekje. Als ik hem mijn achternaam, Zweed, laat zien, noemt hij me meteen z’n ‘secret cousin’.

Een bijzondere ontmoeting met de beide heren!

George, Gary en ik

Metaalmoeheid en een ontmoeting met de radiodame

We gaan er vroeg uit, want Orange moet naar de dokter voor de uitslag. Ze blijkt onder meer een tekort aan ijzer te hebben, wat, gezien haar vermoeidheid, door mij al snel ‘metaalmoeheid’ genoemd wordt.

Ze krijgt medicijnen mee en zou zich daar met een paar dagen al beter mee moeten gaan voelen.

Verder winkelen we wat, gaan naar het Travellers Contact Point om onze post op te halen, checken onze e-mail en werken onze dagboekjes bij.

Het hostel heeft een barbecue op het dakterras georganiseerd. Samen met Hester, ons nieuwe Nederlandse kamergenootje, gaan we daar naar toe.

De barbecue is lekker en het gezelschap erg goed.

Na de barbecue gaan Orange en ik er nog even op uit; we gaan nogmaals naar het Victorian Arts Centre om te kijken of we Beverly Dunn (Claire, de radiodame, uit de Flying Doctors) kunnen spreken.

Eerst gaan we naar de stage door. Daar wordt ons echter verteld dat we naar de gewone ingang moeten, want dat is waar de meeste ‘sterren’ naar buiten gaan.

Nu alleen hopen dat we haar nog zullen treffen; het theaterstuk is immers al afgelopen.

Gelukkig zie ik haar op een gegeven moment naar buiten komen. We spreken haar aan, gaan met haar op de foto, ze zet een handtekening in mijn boekje en we praten even kort met haar. Helaas heeft ze niet zo veel tijd; er staan mensen op haar te wachten. Desondanks is onze missie geslaagd.

Nu Guy Pearce nog trachten te spreken! Zou ons dat ook lukken? Stay tuned…!