‘A beautiful mind’ leidt onze gedachten af

Het overlijden van mijn oma een dag eerder brengt de nodige regeldingen voor ons met zich mee. Aanvankelijk zou ik alleen terugvliegen naar Nederland. Maar Orange besluit toch om ook mee terug te vliegen. We staan samen op de verzekeringspolis, dus ook Orange kan aanspraak maken op de verzekering.

Naast het bellen van de verzekeringsmaatschappij zijn er meer dingen die we moeten regelen voordat we Australië gaan verlaten. We gaan onder andere naar het Travellers Contact Point om te kijken of er nog post is en laten de laatste foto’s ontwikkelen.

Een spread uit mijn scrapbookalbum.

Om onze gedachten wat af te leiden, besluiten we naar de bioscoop te gaan. Voor andere dingen is het ook te warm. We gaan naar ‘A beautiful mind’. Een erg goede film!

Russell Crowe speelt een wiskundige die schizofreen is. De film wordt zo verteld dat je denkt dat zijn hallucinaties echt zijn; je ziet zijn ‘realiteit’. Erg goed gedaan!

Na de film zijn we te laat terug voor de gratis barbecue op het dakterras van het hostel en dus koken we zelf maar wat.

’s Avonds weer wat telefoontjes gepleegd. Ook pakken we de tassen maar alvast in. We weten nog niet of we de volgende dag al terug naar Nederland zullen vliegen. Maar mochten we weinig tijd hebben voordat onze vlucht gaat, dan staan de tassen maar alvast klaar. De verzekeringsmaatschappij heeft nog niet gebeld met de vluchtgegevens en dus is het nog steeds wachten op een telefoontje…!

Snikkend bel ik mam

Als ik terugkom van de ‘Neighbours & Dandenongs tour’, zie ik al aan Orange’s gezicht dat het mis is. Mam had gebeld; oma is overleden!

Snikkend ga ik mam bellen. Ze vertelt me dat oma om ongeveer 5.00u Nederlandse tijd (ongeveer 15.00u onze tijd) min of meer in haar slaap is overleden.

Na het telefoongesprek met mam, ga ik meteen van alles regelen; onder andere de verzekeringsmaatschappij bellen in verband met een vlucht terug naar Nederland.

Best raar; op mijn werk boekte ik zelf vluchten, nu moet ik echter een telefoontje van de verzekeringsmaatschappij afwachten en maar zien met welke maatschappij en via welke stops ik naar Schiphol vlieg.

We wachten af…

Voor alle duidelijkheid; mijn blog is een terugblik. Dus voordat deze en gene me gaan condoleren met het overlijden van oma; het is inmiddels tien jaar geleden dat oma overleden is. Maar vergeten doe ik haar niet; ze heeft een speciaal plekje in mijn hart.

Gluren naar de buren, eh, ‘Neighbours’

Een week eerder zouden we al op ‘Neighbours & Dandenongs tour’ gaan, maar dat ging niet door. Ook nu kan Orange niet; ze moet naar de dokter.

Ik besluit toch met de tour mee te gaan. Ik ga er van uit dat oma het tot minimaal na de tour zal redden. Maar in gedachten ben ik toch bij haar; stilletjes zit ik achterin het tourbusje.

Eerst gaan we naar de studio’s waar ‘Neighbours’ opgenomen wordt. We zien Ryan Moloney, ‘Toadie’ in die soap, het terrein op rijden, uit de auto stappen en naar binnen lopen.

Het terrein gaan we niet op; van achter een hek zien we, met moeite, onder andere de garage.

Ook rijden we nog langs de school waar ook scènes opgenomen worden.

Daarna kopen we iets te eten of te drinken bij een tankstation. We nuttigen het voor de ingang van de studio en zien ‘Toadie’ weer langskomen. Hij ziet ons ook, zwaait naar ons en zegt nog iets.

Natuurlijk mag de straat waarin ‘Neighbours’ opgenomen wordt niet ontbreken tijdens deze tour. Destijds keek ik niet zo vaak naar die soap, dus ik herken niet alles, maar toch is het bijzonder om in Ramsey Street rond te lopen!

Vervolgens staan de Dandenongs, een natuurgebied buiten Melbourne, op het programma. Na een smakelijke BBQ-lunch lopen we door het regenwoud. We zien onder meer een watervalletje, een kookaburra en een liervogel. Die laatste is heel bijzonder, want liervogels laten zich niet zo heel vaak zien.

Na het wandelingetje door het regenwoud, stappen we weer in het busje om vervolgens bij een Engels snoepwinkeltje in een klein plaatsje gedropt te worden. Ze hebben er Hollandse drop en daar koop ik wat van.

Daarna rijden we naar een uitkijkplaats. Het is erg heiig, dus het uitzicht stelt niet veel voor; de hoge gebouwen van het centrum van Melbourne zijn met moeite te zien.

Maar toch… Ik neem een ijsje… De zon breekt door… En later terugrekenend… Was dit dan toch bijzonder…?!?

“Zelfs die stoere binken stonden te huilen”

Detail uit mijn scrapbook.

’s Avonds heb ik Marjolein, mijn zus, aan de telefoon. Ze vertelt me dat het erg slecht gaat met oma. Een dag eerder hadden alle neven en nichten afgesproken om naar oma’s oude huisje te gaan om wat spullen te verdelen. Oma zit dan al een maand in het bejaardentehuis, Marjolein gaat in haar huis wonen, maar de spullen die oma niet heeft meegenomen moesten nog verdeeld. Het verdelen van die spullen was goed verlopen en ze hadden, ondanks alles, nog best wel wat lol gehad.

Voordat ze echter naar het oude huis van oma gingen, zijn ze bij oma langsgegaan om afscheid van haar te nemen. “Zelfs die stoere binken stonden te huilen”, aldus Marjolein.

Na het telefoongesprek met Marjolein nemen Orange en ik afscheid van Hester. Haar reis gaat ook weer verder. Door het telefoongesprek met Marjolein was het afscheid van Hester een beetje een raar afscheid, maar dat gaf verder niet.

Daarna is het mijn beurt om het internet op te gaan en m’n e-mailtjes te bekijken. Eén van m’n neven heeft wat foto’s doorgestuurd, inclusief een verslagje van het verdelen van de spullen.

Na m’n e-mailsessie wil ik toch mam nog even spreken. Thuis wordt er echter niet opgenomen en dus bel ik naar het bejaardentehuis. Ik krijg mijn tante aan de telefoon en klets even leuk met haar. Ze zou de groeten van me doen en oma een knuffel van me geven.

Later spreek ik mam toch nog. Uit het gesprek maak ik op dat oma waarschijnlijk niet heel veel langer dan een dag te leven heeft. We hebben het vooral over praktische zaken als ik haar duidelijk maak dat ik terug naar Nederland wil komen voor de crematie. Dat had het thuisfront niet verwacht.

Detail uit mijn scrapbook.

Rabbit Proof Fence

Een deel van de spread over ons bezoekje aan de aangrijpende film 'Rabbit Proof Fence'.

Toen we over de film ‘Rabbit Proof Fence’ hoorden en lazen, namen Orange en ik ons voor een keertje naar die film te gaan. Dat was er nog steeds niet van gekomen. Maar Orange komt op het briljante idee om die zondag (in 2002 viel 3 maart op zondag) naar ‘Rabbit Proof Fence’ te gaan.

De film gaat over drie jonge Aboriginal meisjes die door de blanken naar een kamp worden gebracht om christenen van ze te maken. De meisjes ontsnappen en de film toont hun kilometerslange reis terug naar huis. Twee van hen weten gelukkig uit handen van de blanken te blijven.

Een detail van de scrapbook-
pagina over ons filmbezoek.

Het is een waar gebeurd verhaal en dat maakt het des te aangrijpender en ontroerender!

Elle magazine zegt dan ook over de film:

‘An extraordinary story of human spirit overcoming all odds. Inspiring, moving and visually stunning’.

Nog vol van deze goede film gaan we terug naar het hostel.
Al snel kwam Hester weer terug van de Grand Prix. Je kunt alle mensen die naar de Grand Prix zijn geweest herkennen aan een rood kleurtje; ze zijn wat verbrand door de zon.

Vanwege de Grand Prix was het eerder die dag best rustig in het hostel. Orange en ik hebben er niet zo ontzettend veel van meegekregen. Wel hebben we om half twee, toen de wedstrijd begon, straaljagers gehoord. Dat schijnt er bij te horen.

De Grand Prix wordt dat jaar gewonnen door Michael Schumacher.

Lachen in ‘the Comedy Club’

De journaling, de tekst, op deze spread luidt als volgt:

“Destijds in 1995 en eerder tijdens deze reis (november 2001) heb ik niet zo veel van Melbourne gezien. Ik wil Melbourne beter leren kennen, maar dat ik er zo lang zou blijven, had ik niet verwacht. We winkelen er, mailen, halen post op bij het TCP, bezoeken het theater en doen meer. We gaan op zoek naar werk, worden aangenomen, maar zien na een meeloopdag in dat het baantje als huis-aan-huis-verkoper ons niet veel zal brengen. Ik leer Melbourne kennen en sluit de stad in m’n hart.”

Het geeft goed weer wat we zoal doen in Melbourne. Maar, zoals je in het bovenstaande ook kunt lezen, doen we meer.

Op die 2e maart 2002 begin ik met een bezoekje aan de Queen Victoria Market. Dit keer zijn ze nog niet aan het opruimen. Ik kijk er rond en loop via wat winkelcentra terug naar het hostel.

In het hostel hoor ik van Hester dat je bij de receptie gratis kaarten voor the Comedy Club, stand-up comedy, kunt krijgen. Daar ben ik wel voor te porren.

En zo gaan Hester en ik, samen met een aantal anderen van het hostel, die avond naar the Comedy Club.

De eerste jongen, een nog jonge knaap, staat wat zenuwachtig op het podium. Z’n grappen waren evengoed wel aardig.

Het stel, twee jongens, dat daarna komt, is veel beter. Er zit meer tempo in en ze zijn grappiger.

Tussendoor wordt een en ander door een man met grappen en grollen aan elkaar gepraat.

Tot slot komt er nog een man met een gitaar, die voornamelijk parodieën op bestaande liedjes en zangers (ook Paul Kelly en Savage Garden) ten gehore brengt. Hij kan best goed stemmen imiteren; zo doet hij bijvoorbeeld Sting erg goed na.

Maar toch zijn de twee jongens het leukst.

Hester en ik hebben ons wel vermaakt in ‘the Comedy Club’.    

Winkelen

Wie mijn blog al wat langer volgt, denkt misschien dat ik een shopaholic ben. Want zo nu en dan schrijf ik immers dat we aan het winkelen zijn.

Het is niet dat ik niet van winkelen houd, maar ik doe het eigenlijk ontzettend weinig. Als ik echter op vakantie ben in een grote stad vind ik het wel erg leuk om winkeltjes te kijken.

Desondanks zul je mij niet snel zien lopen met een heleboel tasjes in mijn hand; ik ben meer van het kijken dan van het kopen.

Tijdens deze reis door Australië is het ook in Melbourne erg leuk om winkeltjes te kijken. En dat doen we dan ook regelmatig. Zo ook op die eerste dag van maart 2002. Dit keer winkelen Orange en ik samen met Hester.

Hester en ik hebben alle twee nieuwe deodorant nodig. Daarvoor kunnen we vlakbij het hostel terecht. Voor het dagboekje dat ik wil kopen, moeten we iets verder. In Melbourne Central vind ik er een.

In dat winkelcentrum kijken we ook nog even bij de hondjes in de dierenwinkel. Ze hebben daar zulke schattige puppies!

En verder koop ik ook nog nieuw postpapier. Mailen is leuk, maar van tijd tot stuur ik deze en gene ook nog wel eens een brief. Inmiddels heb ik zoveel brieven naar het thuisfront gestuurd dat het oude postpapier bijna op is.

Met de nieuwe aankopen keren we terug in het hostel om een dag later weer te gaan winkelen? Of zouden we wat anders doen? Blijf m’n blog volgen en je leest meer…!